هر چیزی که شما باید در مورد بیماری آلزایمر بدانید

بیماری آلزایمر نوعی پیش‌رونده زوال عقل است. دمانس اصطلاحی است گسترده‌تر برای بیماری‌هایی که ناشی از صدمات مغزی یا بیماری‌هایی است که به‌طور منفی بر حافظه، تفکر و رفتار تأثیر منفی می‌گذارد. این تغییرات با زندگی روزمره تداخل دارند.

طبق گزارش انجمن آلزایمر، بیماری آلزایمر ۶۰ تا ۸۰ درصد موارد زوال عقل را تشکیل می‌دهد. اکثر مبتلایان به این بیماری بعد از ۶۵ سالگی تشخیص داده می‌شوند. هیچ درمانی برای آلزایمر وجود ندارد، اما درمان‌هایی وجود دارد که می‌تواند پیشرفت بیماری را کند. درباره اصول ابتلا به بیماری آلزایمر بیشتر بیاموزید.

حقایقی در مورد بیماری آلزایمر

اگرچه بسیاری از افراد در مورد بیماری آلزایمر شنیده‌اند، اما برخی مطمئن نیستند که دقیقاً چیست. در اینجا چندین واقعیت در مورد این شرط آورده شده است:

بیماری آلزایمر یک بیماری مزمن مداوم است. علائم آن به‌تدریج بروز می‌کند و تأثیرات آن بر مغز از بین بردن آن است، به همین دلیل باعث کاهش آهسته می‌شوند. هیچ درمانی برای آلزایمر وجود ندارد اما درمان‌ها می‌تواند به کند شدن پیشرفت بیماری کمک کند و باعث بهبود کیفیت زندگی شود.

هرکسی می‌تواند دچار بیماری آلزایمر شود اما افراد خاصی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به آن قرار دارند. این شامل افرادی می‌شود که بالای ۶۵ سال سن و دارای سابقه خانوادگی هستند. آلزایمر و جنون یک‌چیز نیستند. بیماری آلزایمر نوعی جنون است.

هیچ نتیجه قابل انتظار برای افراد مبتلا به آلزایمر وجود ندارد. برخی افراد مدتی طولانی با آسیب‌های خفیف شناختی زندگی می‌کنند درحالی‌که برخی دیگر شروع سریع علائم و پیشرفت سریع‌تر بیماری را تجربه می‌کنند.

دوره بیماری هر فرد با بیماری آلزایمر متفاوت است. جزئیات بیشتری در مورد این‌که چگونه آلزایمر می‌تواند بر مردم تأثیر بگذارد، پیدا کنید. سفر هر شخص با بیماری آلزایمر متفاوت است. اطلاعات بیشتری در مورد چگونگی تأثیر آلزایمر بر روی افراد کسب کنید.

دمانس در مقابل آلزایمر

 

اصطلاحات “زوال عقل ” و “آلزایمر ” گاهی به‌صورت متقابل به کار می‌روند. بااین‌حال، این دو شرط یکسان نیستند. آلزایمر نوعی زوال عقل است.

دمانس اصطلاح گسترده‌تری برای شرایط با علائم مربوط به از دست دادن حافظه مانند فراموشی و سردرگمی است. دمانس شامل شرایط خاص‌تری مانند بیماری آلزایمر، بیماری پارکینسون، آسیب‌دیدگی مغزی و سایر موارد می‌باشد که می‌تواند باعث بروز این علائم شود.

علل، علائم و درمان‌ها می‌تواند برای این بیماری‌ها متفاوت باشد. درباره نحوه متفاوت بودن زوال عقل و بیماری آلزایمر بیشتر بدانید.

علل و عوامل خطرناک برای بیماری آلزایمر

متخصصان علت مشخصی از بیماری آلزایمر را مشخص نکرده‌اند، اما عوامل خطر خاصی را مشخص کرده‌اند، ازجمله:

سن: بیشتر افرادی که به آلزایمر مبتلا می‌شوند ۶۵ سال سن دارند.

سابقه خانوادگی: اگر در حال حاضر یکی از اعضای خانواده دچار آلزایمر است، به‌احتمال‌زیاد آن را دریافت خواهید کرد.

ژنتیک: برخی از ژن‌ها با بیماری آلزایمر مرتبط بوده‌اند.

داشتن یک یا چند مورد از این عوامل خطرناک به معنای ابتلا به بیماری آلزایمر نیست. این عوامل راحت‌تر سطح ریسک شما برای ابتلا به این بیماری را بالا می‌برد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد خطر شخصی خود در بروز این بیماری، با پزشک خود صحبت کنید. در مورد پلاک‌های آمیلوئید، لکه‌های عصبی فیبریدی و سایر عواملی که ممکن است باعث بیماری آلزایمر شوند آشنا شوید

آلزایمر و ژنتیک

درحالی‌که هیچ عامل مشخص کننده آلزایمر وجود ندارد، ژنتیک ممکن است نقش اساسی داشته باشد. یک ژنی وجود دارد که به‌طور خاص موردتوجه پژوهشگران است. آپولیپوپروتئین E (APOE) ژنی است که با شروع علائم آلزایمر در بزرگ‌سالان مسن مرتبط است.

آزمایش خون می‌تواند این ژن را مشخص کند که خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد یا خیر. به خاطر داشته باشید که حتی اگر کسی این ژن را داشته باشد، ممکن است دچار آلزایمر نشود.

برعکس این مطلب نیز صادق است: ممکن است کسی حتی اگر این ژن را نداشته باشد دچار بیماری آلزایمر شود. هیچ روش مطمئنی وجود ندارد که آیا فرد مبتلا به آلزایمر خواهد شد یا خیر.

سایر ژن‌ها همچنین می‌توانند خطر ابتلا به آلزایمر و شروع زودرس آلزایمر را افزایش دهند. درباره ارتباط ژن‌ها و بیماری آلزایمر بیشتر بدانید.

علائم بیماری آلزایمر

هر کس هرازگاهی قسمت‌های از خاطرات خود را فراموش می‌کند؛ اما افراد مبتلا به آلزایمر برخی از رفتارها و علائم مداوم را نشان می‌دهند که باگذشت زمان بدتر می‌شوند. این موارد می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • از دست دادن حافظه که بر فعالیت‌های روزمره تأثیر می‌گذارد، مانند فراموشی قرار ملاقات
  • در انجام کارهای تکراری مانند استفاده از ماکروویو مشکل‌دارند
  • مشکلات در حل مسئله
  • با گفتار یا نوشتن مشکل دارد
  • در مورد زمان‌ها یا مکان‌ها دچار بی‌نظمی می‌شوند
  • کمتر قضاوت می‌کنند
  • بهداشت شخصی کاهش‌یافته است
  • تغییر خلق‌وخو و شخصیت
  • دوری از دوستان، خانواده و جامعه

علائم با توجه به مرحله بیماری تغییر می‌کنند. از شاخص‌های اولیه آلزایمر و نحوه پیشرفت آن‌ها به علائم شدیدتر مطلع شوید.

مراحل بیماری آلزایمر

آلزایمر یک بیماری پیش‌رونده است، به این معنی که علائم به‌تدریج باگذشت زمان بدتر می‌شود. آلزایمر به هفت مرحله تقسیم می‌شود:

مرحله ۱. هیچ علائمی در این مرحله وجود ندارد اما بر اساس سوابق خانوادگی ممکن است تشخیص زودرس وجود داشته باشد.

مرحله ۲. اولین علائم مانند فراموشی ظاهر می‌شود.

مرحله ۳. اختلالات جسمی و روانی خفیفی مانند کاهش حافظه و تمرکز ظاهر می‌شود. این موارد ممکن است فقط توسط شخص بسیار نزدیک بیمار قابل‌توجه باشد.

مرحله ۴. آلزایمر اغلب در این مرحله تشخیص داده می‌شود، اما هنوز هم خفیف تلقی می‌شود. از دست دادن حافظه و عدم توانایی در انجام کارهای روزمره مشهود است.

مرحله ۵. علائم متوسط ​​تا شدید نیاز به کمک عزیزان یا مراقبان دارد.

مرحله ۶. در این مرحله ممکن است فرد مبتلا به آلزایمر در انجام کارهای اساسی مانند غذا خوردن و پوشیدن لباس به کمک نیاز داشته باشد.

مرحله ۷. این شدیدترین و آخرین مرحله آلزایمر است. ممکن است از بین رفتن گفتار و بیان وجود داشته باشد.

هرچه فرد در طی این مراحل پیشرفت کند، به حمایت بیشتری از یک مراقبت نیاز دارد. درباره نحوه مراحل پیشرفت آلزایمر و نیازهای حمایتی که برای هر یک از مراحل ذکر شده احتمال وجود دارد اطلاعات بیشتری کسب کنید.

شروع اولیه آلزایمر

به‌طورمعمول در افراد ۶۵ سال و بالاتر به آلزایمر مبتلا می‌شوند. بااین‌حال، ممکن است این بیماری در اوایل دهه ۴۰ یا ۵۰ رخ دهد. این شروع زودهنگام یا شروع جوان‌تر آلزایمر نامیده می‌شود. این نوع آلزایمر حدود ۵ درصد از کل مبتلایان را درگیر می‌کند.

علائم شروع زودرس آلزایمر می‌تواند شامل از دست دادن حافظه خفیف و مشکل در تمرکز یا اتمام کارهای روزمره باشد. پیدا کردن کلمات مناسب کار سختی است و ممکن است زمان را از دست بدهید. مشکلات بینایی خفیفی مانند مشکل در گفتن مسافت نیز ممکن است رخ دهد.

افراد خاصی در معرض خطر بیشتری برای ایجاد این بیماری هستند. در مورد عوامل خطر و سایر علائم زودرس آلزایمر مطلع شوید.

تشخیص بیماری آلزایمر

تنها راه قطعی برای تشخیص فرد مبتلا به آلزایمر بررسی بافت مغزی آن‌ها پس از مرگ است؛ اما پزشک شما می‌تواند از معاینات و آزمایش‌های دیگر برای ارزیابی توانایی‌های ذهنی شما، تشخیص زوال عقل و رد شرایط دیگر استفاده کند.

داشتن پرونده پزشکی خانوادگی و پرسیدن چند سؤال می‌تواند به پزشک در مورد تشخیص این بیماری کمک کند.

  • علائم
  • تاریخچه پزشکی خانواده
  • سایر شرایط بهداشتی فعلی یا گذشته
  • داروهای فعلی یا گذشته
  • رژیم غذایی، مصرف الکل یا سایر عادات سبک زندگی

پزشک شما به‌احتمال‌زیاد چندین آزمایش را انجام می‌دهد تا به شما در تشخیص بیماری آلزایمر کمک کند.

آزمایشاتی برای تشخیص بیماری آلزایمر

آزمایش قطعی برای بیماری آلزایمر وجود ندارد. بااین‌حال، پزشک شما به‌احتمال‌زیاد چندین آزمایش را برای تعیین تشخیص شما انجام خواهد داد. این آزمایشات می‌توانند شامل تست‌های ذهنی، جسمی، عصبی و تصویربرداری از سر باشند.

پزشک ممکن است با آزمایش وضعیت روانی بیمار شروع کند. این می‌تواند به آن‌ها در ارزیابی حافظه کوتاه‌مدت، حافظه بلند مدت و جهت‌گیری به مکان و زمان کمک کند. به‌عنوان‌مثال، آن‌ها ممکن است از شما بپرسند:

  • چه روزی است
  • رئیس‌جمهور کیست
  • به یادآوردن و یادآوری لیست کوتاه از کلمات

در مرحله بعد، پزشکان به‌احتمال‌زیاد یک معاینه فیزیکی انجام می‌دهند. به‌عنوان‌مثال، آن‌ها ممکن است فشارخون شمارا بررسی کنند، ضربان قلب شمارا ارزیابی کنند و دمای شمارا بگیرند. در برخی موارد، آن‌ها می‌توانند نمونه آزمایش ادرار یا خون را برای تست در آزمایشگاه جمع آوری کنند.

همچنین ممکن است پزشک یک معاینه عصبی را انجام دهد تا سایر تشخیص‌های ممکن مانند بیماری حاد پزشکی مانند عفونت یا سکته مغزی را رد کند. در طی این امتحان، رفلکس، لحن عضلانی و گفتار شمارا بررسی می‌کنند.

پزشک شما همچنین ممکن است مطالعات تصویربرداری از مغز را ترتیب دهد. این مطالعات که تصاویری از مغز شما است، می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI). MRI می‌تواند به انتخاب نشانگرهای کلیدی مانند التهاب، خونریزی و مشکلات ساختاری کمک کند.

اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT). سی‌تی‌اسکن از عکس‌های پرتونگاری استفاده می‌کند که به پزشک کمک می‌کند ویژگی‌های غیرطبیعی را در مغز شما جستجو کند.

اسکن توموگرافی انتشار پوزیترون (PET). تصاویر اسکن PET می‌تواند به پزشک شما در تشخیص پلاک کمک کند. پلاک یک ماده پروتئینی است که مربوط به علائم آلزایمر است.

آزمایشات دیگری که ممکن است پزشک شما انجام دهد شامل آزمایش خون برای بررسی ژن‌هایی است که ممکن است نشان دهد شما خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری آلزایمر دارید. در مورد این آزمایش و دیگر آزمایش بیماری آلزایمر اطلاعات بیشتری کسب کنید.

داروهای آلزایمر

هیچ درمانی و معالجه‌ای در مورد بیماری آلزایمر وجود ندارد. بااین‌حال، پزشک شما می‌تواند داروها و سایر روش‌های درمانی را برای کمک به کاهش علائم و به تأخیر انداختن پیشرفت بیماری تا حد امکان توصیه کند.

برای آلزایمر زودرس تا متوسط ​​، پزشک شما ممکن است داروهای مانند دونپزیل (آریزپت) یا ریواستیگمین (اکسلون) تجویز کند. این داروها می‌توانند به حفظ سطح بالای استیل کولین در مغز شما کمک کنند. این نوعی انتقال‌دهنده عصبی است که می‌تواند به حافظه شما کمک کند.

برای درمان آلزایمر متوسط ​​تا شدید، پزشک ممکن است دونپزیل (آریزپت) یا ممانتین () تجویز کند Memantine. می‌تواند به جلوگیری از اثرات گلوتامات اضافی کمک کند. گلوتامات یک ماده شیمیایی مغز است که در موارد حادتر بیماری آلزایمر آزاد می‌شود و به سلول‌های مغزی آسیب می‌رساند.

پزشک شما همچنین ممکن است داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد اضطراب یا داروهای ضد روان‌درمانی را برای کمک به درمان علائم مرتبط با آلزایمر توصیه کند. این علائم شامل موارد زیر است:

  • افسردگی
  • بی‌قراری
  • پرخاشگری
  • تحریک
  • توهم

درباره داروهای آلزایمر در حال حاضر و آن‌هایی که در حال تولید هستند اطلاعات بیشتری کسب کنید.

سایر درمان‌های آلزایمر

علاوه بر دارو، تغییر در سبک زندگی ممکن است به شما در مدیریت درمان بیماری کمک کند. به‌عنوان‌مثال، پزشک شما ممکن است راهکارهایی را برای کمک به شما یا اعضای دیگر خانواده داشته باشد:

  • روی کارها تمرکز کنید
  • سردرگمی محدود
  • از رویارویی بپرهیز
  • هرروز استراحت کافی داشته باشید

آرام باش

برخی افراد معتقدند ویتامین E می‌تواند به جلوگیری از کاهش توانایی‌های ذهنی کمک کند، اما مطالعات نشان می‌دهد که تحقیقات بیشتری لازم است. حتماً قبل از مصرف ویتامین E یا سایر مکمل‌های دیگر با پزشک خود مشورت کنید. این می‌تواند در برخی از داروهای مورداستفاده در درمان بیماری آلزایمر تداخل ایجاد کند.

علاوه بر تغییرات در شیوه زندگی، گزینه‌های مختلف دیگری وجود دارد که می‌توانید در مورد آن از پزشک خود بپرسید. درباره جایگزین روش‌های درمان‌های آلزایمر بیشتر بخوانید.

جلوگیری از آلزایمر

درست همان‌طور که هیچ درمانی شناخته‌شده‌ای برای آلزایمر وجود ندارد، هیچ‌گونه اقدامات پیشگیرانه‌ای بی‌پروا وجود ندارد. بااین‌حال، محققان به عنوان عاملی برای جلوگیری از افت شناختی، به عادات کلی زندگی سالم توجه می‌کنند.

اقدامات زیر ممکن است کمک کند:

  • سیگار کشیدن را ترک کنید.
  • به‌طور منظم تمرین کنید.
  • تمرینات آموزش شناختی را امتحان کنید.
  • رژیم غذایی گیاهی داشته باشید.
  • آنتی‌اکسیدان بیشتری مصرف کنید.
  • زندگی اجتماعی فعالتان را حفظ کنید.

قبل از ایجاد هرگونه تغییر بزرگ در سبک زندگی حتماً با پزشک خود صحبت کنید. در مورد راه‌های ممکن برای جلوگیری از آلزایمر بیشتر بخوانید.

مراقبت از آلزایمر

اگر یکی از اعضای نزدیک شما دچار بیماری آلزایمر است، مراقب باشید. این یک کار تمام وقت است که به‌طورمعمول کار ساده‌ای نیست اما می‌تواند بسیار سودمند باشد. مراقب بودن مهارت‌های زیادی را می‌طلبد. این مهارت‌ها شامل صبر شاید بیش از همه و همچنین خلاقیت، استقامت و توانایی دیدن شادی در نقش کمک به شخصی که از او مراقبت می‌کنید راحت‌ترین حالت یک زندگی عادی ممکن است باشد.

به عنوان یک پرستار مراقب باشید، مراقبت از خود و همچنین بیمارتان مهم است. با مسئولیت‌های می‌توان خطر استرس، تغذیه نامناسب و عدم ورزش را افزایش داد.

اگر تصمیم گرفتید پرستاری فرد بیمار آلزایمری را بر عهده بگیرید، ممکن است برای کمک به پرستاران متخصص حرفه‌ای و همچنین اعضای خانواده مراجعه کنید. درباره آنچه لازم است یک پرستار بیمار آلزایمری بداند بیشتر تحقیق کنید.

آمار بیماران مبتلا به آلزایمر

آمار مربوط به بیماری آلزایمر هولناک است. بر اساس مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC)، آلزایمر ششمین عامل شایع مرگ در بزرگ‌سالان آمریکایی است. این رتبه پنجم در بین علل مرگ و میر برای افراد ۶۵ سال و بالاتر است.

یک مطالعه نشان داد که ۴.۷ میلیون آمریکایی بالای ۶۵ سال در سال ۲۰۱۰ مبتلا به آلزایمر بودند. این محققان پیش بینی کردند که تا سال ۲۰۵۰، ۱۳.۸ میلیون آمریکایی با آلزایمر وجود داشته باشند. CDC تخمین می‌زند بیش از ۹۰ درصد افراد مبتلا به آلزایمر تا سن بالای ۶۰ سال هیچ علامتی نمی‌بینند.

آلزایمر یک بیماری بسیار گرانی است. با توجه به CDC، در مورد ۲۵۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۷ هزینه‌های مراقبت از آلزایمر و دمانس در ایالات‌متحده آمریکا شده است.

غذای آماده

آلزایمر یک بیماری پیچیده است که در آن تعداد عوامل ناشناخته‌های زیادی وجود دارد. آنچه مشخص است این است که بیماری باگذشت زمان بدتر می‌شود، اما درمان می‌تواند به تأخیر در علائم و بهبود کیفیت زندگی شما کمک کند.

اگر فکر می‌کنید ممکن است شما یا یک فرد از اعضای نزدیک شما آلزایمر داشته باشید، اولین قدم مراجعه به پزشک است. آن‌ها می‌توانند به تشخیص زودتر بیماری کمک کنند، در مورد آنچه می‌توان انتظار داشت صحبت کرده و به شما در ارائه خدمات و پشتیبانی کمک کنند. اگر علاقه‌مند باشید، آن‌ها همچنین می‌توانند اطلاعات مربوط به شرکت در کار آزمایی بالینی را به شما بدهند.

ساختار مغز انسان چیست؟

حتی بااینکه به ما گفته می‌شود که مغز خود را مثل یک عضله درمان کرده و از آن استفاده می‌کنیم، مغز درواقع یک عضله نیست. این ورزش هیچ ارتباطی با ورزش بدنی ندارد، هرچند اتفاق می‌افتد که انجام تمرینات بدنی نیز برای مغز خوب است.

مغز اندامی است که هیچ عضله واقعی ندارد به‌جز بافت ماهیچه‌ای موجود در لایه میانی شریان‌هایی که خون را به مغز منتقل می‌کنند.

اگرچه ممکن است مغز عضله‌ای نباشد، همان‌طور که بسیاری معتقدند، شما هنوز هم باید آن را ورزش کنید – و بقیه بدن – برای حفظ سلامت و عملکرد آن در بهترین حالت.

آیا مغز یک ماهیچه یا عضله است؟

مغز یک عضله است که ساختاری بسیار غیرمعمول و پیچیده‌ای دارد. این در هر یک از عملکردهای ما نقشی ایفا می‌کند، بسیاری از اندام‌ها، افکار، حافظه، گفتار و حرکات ما را کنترل می‌کند.

در بدو تولد، متوسط وزن ​​مغز ۱ پوند است و در بزرگ‌سالی تقریباً به ۳ پوند می‌رسد. مغز شما همچنین حاوی سلول‌ها، الیاف عصبی و شریانی ا است. این ماده همچنین حاوی چربی است و چرب‌ترین قسمت بدن است – تقریباً ۶۰ درصد چربی.

هنگامی که شما ورزش می‌کنید چه اتفاقی برای مغز شما می‌افتد؟

ورزش کردن مغز شما با استفاده از ابزارهای آموزش شناختی که به آن‌ها بازی‌های آموزش مغزی یا تمرین‌های مغزی نیز می‌گویند، ممکن است به بهبود عملکرد شناختی شما کمک کند.

برخی مطالعات نشان داده‌اند که تمرینات مغزی حافظه، عملکردهای اجرایی و سرعت پردازش را بهبود می‌بخشد، درحالی‌که برخی دیگر کمترین تأثیر را نشان نداده‌اند. تأثیر تمرینات مغزی ممکن است ارتباطی با سن داشته باشد. درحالی‌که ممکن است مغز یک ماهیچه نباشد، اما بسیاری باور دارند که شما هنوز باید آن را تمرین دهید و بقیه بدنتان را سالم نگه دارید و در بهترین حالت فعالیت داشته باشید.

مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد نشان داد که یک مداخله آموزش مغزی شناخته‌شده به عنوان “آموزش پردازش سرعت ” به‌طور قابل‌توجهی خطر جنون را کاهش می‌دهد. اگر می‌خواهید مغز خود را تمرین کنید، الزاماً لازم نیست به بازی‌های آموزشی و برنامه‌های آموزشی متوسل شوید.

شواهدی وجود دارد که تحریک مرتب از درگیر شدن در فعالیت‌های هنری مانند نقاشی و خیاطی، گوش دادن به موسیقی و حتی اجتماعی شدن برای بهبود و حفظ عملکرد شناختی نشان داده می‌شود.

ورزش فیزیکی نیز به عنوان منبع مورد اعتماد به‌منظور بهبود عملکرد شناختی، حالت روحی و رفاه به اثبات رسیده است. مطالعات مختلف نشان داده‌اند که ورزش فیزیکی در مراحل مختلف زندگی، خطر جنون و شرایط دیگر مرتبط با اختلال شناختی را کاهش می‌دهد.

آناتومی و عملکرد مغز

مغز شما از قسمت‌های مختلفی تشکیل‌شده است که همه باهم کار می‌کنند. بیایید نگاهی به بخش‌های مختلف مغز و آنچه آن‌ها انجام می‌دهند نگاهی بیندازیم.

مغز

مغز در قسمت جلویی قرار دارد و بزرگ‌ترین قسمت مغز است. به دو نیمکره یا نیم تقسیم می‌شود که با یک شیار به نام شکاف interhemispheric از هم جدا می‌شوند.

هر نیمکره به چهار ناحیه تقسیم می‌شود که لوب نامیده می‌شوند. هر لوب مسئولیت عملکردهای مختلفی از قبیل:

  • احساسات
  • سخن، گفتار
  • حافظه
  • شعور
  • پردازش حسی
  • حرکت داوطلبانه
  • مخچه

مخچه در قسمت پشتی مغز شما قرار دارد. این امر با هماهنگی و حرکت مربوط به مهارت‌های حرکتی، به‌ویژه درگیر کردن دست‌وپا و همچنین به حفظ وضعیت استقرار و تعادل کمک می‌کند.

ساقه مغز

این در پایه مغز شما قرار دارد و مغز شمارا به نخاع شما متصل می‌کند. این شامل pons، midbrain و medulla oblongata است. ساقه مغز به کنترل اقدامات غیرارادی شما کمک می‌کند، ازجمله:

  • نفس کشیدن
  • گردش خون
  • بلع
  • هضم
  • حرکت چشم
  • دیدن
  • شنیدن
  • دیانسفالون

این در پایه مغز شما قرار دارد. از هیپوتالاموس، تالاموس و اپیتالاموس ساخته شده است.

هیپوتالاموس عملکردهای بدن شما مانند چرخه خواب‌وبیداری، اشتها، دمای بدن و ترشح هورمون‌ها را متعادل می‌کند. تالاموس سیگنال‌ها را به مغز منتقل می‌کند و در تنظیم خواب، هوشیاری و حافظه نقش دارد. اپیتالاموس ارتباطی بین بخش‌هایی از مغز و سیستم لیمبی شما ایجاد می‌کند که در حافظه طولانی مدت، احساسات و رفتار نقش دارد.

غده هیپوفیز

غده هیپوفیز غده کوچکی متصل به هیپوتالاموس شما است. این فعالیت همه غدد ترشح‌کننده هورمون شما مانند غدد فوق کلیوی و تیروئید را کنترل می‌کند.

این غده در بسیاری از کارکردها را شامل می‌شود:

  • رشد
  • متابولیسم
  • بلوغ
  • تولید مثل
  • تولید شیر مادر
  • رنگ‌دانه پوست
  • هیدراتاسیون

مغز شما ممکن است ماهیچه‌ای نباشد، اما کار کردن با آن و عضلات واقعی شما می‌تواند مغز شمارا به بهترین وجه حفظ کند.

شما هر زمان که مشغول فعالیت‌هایی هستید که احتمالاً قبلاً از آن لذت می‌برید، مانند گوش دادن به موسیقی، کار روی پازل و خواندن، به مغز خود می‌دهید. شما هر بار که در فعالیت‌هایی شرکت می‌کنید که احتمالاً از آن لذت می‌برید، مانند گوش دادن به موسیقی، کار بر روی جدول و خواندن، مغز خود را ورزش می‌دهید. معاشرت، ورزش کردن و رفتن به مدرسه یا محل کار نیز می‌تواند مغز شمارا تقویت کند.

۱۴ راه طبیعی برای بهبود حافظه شما

همه افراد هرازگاهی لحظات را فراموش می‌کنند، خصوصاً وقتی زندگی شلوغ می‌شود. اگرچه این می‌تواند یک اتفاق کاملاً عادی باشد، اما داشتن حافظه ضعیف می‌تواند ناامیدکننده باشد.

ژنتیک به‌ویژه در شرایط جدی عصبی مانند بیماری آلزایمر در کاهش حافظه نقش دارد. بااین‌حال، تحقیقات نشان داده است که رژیم غذایی و سبک زندگی نیز تأثیر عمده‌ای بر حافظه دارند.

در اینجا ۱۴ روش مبتنی بر شواهد برای بهبود طبیعی حافظه شما ارائه شده است.

  1. شکر کمتری مصرف کنید

خوردن بیش‌ازحد قند اضافه شده به بسیاری از مشکلات بهداشتی و بیماری‌های مزمن ازجمله کاهش حافظه مرتبط است. تحقیقات نشان داده است که رژیم غذایی حاوی قند می‌تواند منجر به ضعف حافظه و کاهش حجم مغز، به‌ویژه در ناحیه مغزی شود که حافظه کوتاه‌مدت را ذخیره می‌کند.

به‌عنوان‌مثال، در یک مطالعه بیش از ۴۰۰۰ نفر مشخص شد افرادی که مصرف بیشتری از نوشیدنی‌های قندی مانند نوشابه دارند، نسبت به افرادی که قند کمتری مصرف کرده‌اند، حجم مغز کمتری و خاطرات ضعیف‌تری از گذشته دارند. قطع قند نه‌تنها به حافظه شما کمک می‌کند بلکه باعث بهبود سلامت کلی در بدن شما می‌شود.

تحقیقات خلاصه نشان داده است که افرادی که مرتباً مقدار زیادی شکر اضافه می‌کنند، نسبت به افرادی که قند کمتری مصرف می‌کنند، خاطرات ضعیف‌تری دارند و حجم مغز کمتری دارند.

  1. یک مکمل روغن ماهی را امتحان کنید

روغن ماهی سرشار از اسیدهای چرب امگا ۳ ائیکوزاپنتائنوئیک اسید (EPA) و اسید دکوساگزازانوئیک (DHA) است. این چربی‌ها برای سلامتی کلی بدن مهم هستند و نشان داده‌شده است که خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی، کاهش التهاب، تسکین استرس و اضطراب و کاهش روانی را کاهش می‌دهد.

بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند که مصرف مکمل‌های ماهی و روغن ماهی ممکن است حافظه را به‌ویژه در افراد مسن بهبود بخشد.

در یک مطالعه از ۳۶ بزرگ‌سال بزرگ‌تر با نقص خفیف حافظه، مشخص شد که پس از ۱۲ ماه مکمل روغن ماهی غلیظ به مدت ۱۲ ماه، نمرات حافظه کوتاه‌مدت و کارآمد به‌طور قابل‌توجهی بهبودیافته است.

بررسی اخیر ۲۸ مطالعه دیگر نشان داد وقتی بزرگ‌سالان با علائم خفیف از دست دادن حافظه مکمل‌های غنی از DHA و EPA مانند روغن ماهی مصرف می‌کنند، آن‌ها مثل حافظه اپیزودیک بهبودیافته را تجربه می‌کنند.

هر دو DHA و EPA برای سلامتی و عملکرد مغز بسیار مهم هستند و همچنین به کاهش التهاب در بدن کمک می‌کنند که با کاهش حافظه مرتبط است.

  1. برای مدیتیشن وقت بگذارید

تمرین مدیتیشن ممکن است از بسیاری جهات روی سلامتی شما تأثیر مثبت داشته باشد. این آرامش‌بخش و تسکین‌دهنده است و به‌دست‌آمده است که باعث کاهش استرس و درد، کاهش فشارخون و حتی بهبود حافظه می‌شود. در حقیقت نشان داده‌شده است که مراقبه باعث افزایش ماده خاکستری در مغز می‌شود. ماده خاکستری شامل سلول‌های عصبی بدن هستند. با افزایش سن، ماده خاکستری کاهش می‌یابد که بر حافظه و شناخت تأثیر منفی می‌گذارد.

تکنیک‌های مراقبه و آرامش برای بهبود حافظه کوتاه‌مدت در افراد در هر سنی، از افراد ۲۰ سالگی تا سالمندان نشان داده‌شده است.

  1. وزن طبیعی خود را حفظ کنید

حفظ وزن سالم بدن برای سلامتی بسیار ضروری است و یکی از بهترین راه‌ها برای نگه‌داشتن بدن و ذهن شما در شرایط برتر است.

مطالعات متعددی چاقی را به عنوان یک عامل خطر برای کاهش حافظه تعیین کرده‌اند. جالب اینجاست که چاق بودن درواقع می‌تواند باعث ایجاد تغییر در ژن‌های مربوط به حافظه در مغز شود و بر حافظه تأثیر منفی بگذارد. چاقی همچنین می‌تواند به مقاومت به انسولین و التهاب منجر شود که هر دو می‌توانند بر مغز تأثیر منفی بگذارند.

یک مطالعه روی ۵۰ نفر در سنین ۱۸ تا ۳۵ سال نشان داد که شاخص توده بدنی بالاتر با عملکرد به مراتب بدتر در تست‌های حافظه همراه است. چاقی همچنین با خطر بیشتر ابتلا به بیماری آلزایمر همراه است، یک بیماری مترقی که حافظه و عملکرد شناختی را از بین می‌برد.

  1. به اندازه کافی بخوابید

کمبود خواب مناسب با کمبود حافظه همراه است. خواب نقش مهمی در ادغام حافظه دارد، فرایندی که در آن خاطرات کوتاه‌مدت تقویت و به خاطره‌های ماندگار تبدیل می‌شوند. تحقیقات نشان می‌دهد اگر از خواب محروم باشید، می‌توانید بر حافظه خود تأثیر منفی بگذارید.

به‌عنوان‌مثال، یک مطالعه به بررسی اثرات خواب در ۴۰ کودک بین ۱۰ تا ۱۴ سال پرداخت. یک گروه از کودکان عصر برای تست حافظه آموزش داده شدند، سپس صبح روز بعد پس از خواب شبانه مورد آزمایش قرار گرفتند. گروه دیگر در همان روز آموزش دیدند و مورد آزمایش قرار گرفتند، بدون اینکه خوابی بین تمرین و آزمایش داشته باشد. گروهی که بین تمرین و تست می‌خوابیدند ۲۰٪ بهتر از تست‌های حافظه استفاده کردند.

یک مطالعه دیگر نشان داد که پرستاران شاغل در شیفت شب خطاهای ریاضی بیشتری دارند و ۶۸٪ از آن‌ها در مقایسه با پرستاران شاغل در روز نمره کمتری در تست‌های حافظه قرار داده‌اند.

کارشناسان بهداشت توصیه می‌کنند که بزرگ‌سالان هر شب بین هفت تا نه ساعت به خاطر سلامتی مطلوب بخوابند.

خلاصه مطالعات به‌طور مداوم خواب کافی را با عملکرد بهتر حافظه مرتبط کرده است. خواب به تحکیم خاطرات کمک می‌کند. اگر به‌خوبی استراحت داشته باشید، از خواب محروم هستید احتمالاً در تست‌های حافظه نیز عملکرد بهتری خواهید داشت.

  1. با ذهن خود تمرین کنید

مدیتیشن ذهن یک وضعیت روحی است که در آن شما بر وضعیت فعلی خود متمرکز می‌شوید و آگاهی از محیط و احساسات خود را حفظ می‌کنید.

ذهنیت در استفاده می‌شود، اما این دو یکسان نیستند. مراقبه یک عمل رسمی است، درحالی‌که مدیتیشن ذهن یک عادت ذهنی است که می‌توانید در هر شرایطی از آن استفاده کنید. مطالعات نشان داده‌اند که مدیتیشن ذهن در کاهش استرس و بهبود تمرکز و حافظه مؤثر است.

یک مطالعه از ۲۹۳ دانشجو روانشناسی نشان داد که افرادی که تحت آموزش مدیتیشن ذهن قرارگرفته‌اند هنگام یادآوری اشیاء در مقایسه با دانش‌آموزانی که آموزش ذهن آگاهی نداشتند، عملکرد حافظه را بهبود بخشیده‌اند. مدیتیشن ذهن همچنین با خطر کمتری از کاهش حافظه مرتبط با سن و بهبود کلی در بهبود روان‌شناختی همراه است.

با توجه بیشتر به وضعیت فعلی خود، تمرکز روی تنفس خود و به‌آرامی دوباره تنظیم مجدد توجه خود هنگامی که ذهن شما سرگردان است، تکنیک‌های ذهن آگاهی را در برنامه روزانه خود بگنجانید.

خلاصه

تکنیک‌های ذهن آگاه با افزایش عملکرد حافظه همراه است. ذهن آگاه که دچار کاهش حافظه شده با سن مرتبط است.

  1. کمتر الکل بنوشید

مصرف زیاد نوشیدنی‌های الکلی از بسیاری جهات می‌تواند برای سلامتی شما مضر باشد و می‌تواند بر حافظه شما تأثیر منفی بگذارد.

یک مطالعه از ۱۵۵ دانشجوی سال اول کالج نشان داد که دانش‌آموزانی که شش یا چند لیوان را در مدت کوتاهی مصرف می‌کنند، یا هفتگی یا ماهانه، در مقایسه با دانشجویانی که هرگز پرخوری نکرده‌اند، دچار مشکل می‌شوند…

الکل اثرات عصبی روی مغز به نمایش می‌گذارد. قسمت‌های مکرر از نوشیدن زیاد می‌تواند به هیپوکامپ، بخشی از مغز که نقش مهمی در حافظه دارد، آسیب برساند

در حالی که نوشیدن یک یا دو نوشیدنی در حال حاضر شاید به نظرتان کم باشد، اما جلوگیری از مصرف بیش‌ازحد الکل یک روش هوشمندانه برای محافظت از حافظه است.

  1. مغز خود را آموزش دهید

انجام مهارت‌های شناختی خود با انجام بازی‌های ذهنی روشی سرگرم‌کننده و مؤثر برای تقویت حافظه است. جدول کلمات متقاطع، بازی‌های فراخوان کلمات، حتی برنامه‌های تلفن همراه اختصاص داده‌شده به آموزش حافظه روش‌های عالی برای تقویت حافظه هستند.

مطالعه‌ای که شامل ۴۲ فرد بزرگ‌سال مبتلا به اختلال شناختی خفیف است، نشان داد که بازی کردن در برنامه آموزش مغز به مدت ۸ ساعت طی یک دوره چهارهفته‌ای باعث بهبود عملکرد در تست‌های حافظه می‌شود.

یک مطالعه دیگر از ۴،۷۱۵ نفر نشان داد وقتی ۱۵ دقیقه از برنامه آموزش آنلاین مغز را حداقل پنج روز در هفته انجام می‌دهند، حافظه کوتاه‌مدت، حافظه کار، حل مسئله در مقایسه با گروه کنترل به‌طور قابل‌توجهی بهبود می‌یابد. بعلاوه، بازی‌های آموزش مغز نشان داده است که به کاهش خطر زوال عقل در بزرگ‌سالان مسن کمک می‌کند.

  1. کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده را کاهش دهید

مصرف مقادیر زیادی کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده مانند کیک، غلات، کلوچه، برنج سفید و نان سفید ممکن است برای حافظه شما مضر باشد.

این غذاها از شاخص قند خون بالایی برخوردار هستند، به این معنی که بدن این کربوهیدرات‌ها را به‌سرعت هضم می‌کند و منجر به افزایش سطح قند خون می‌شود.

مطالعات نشان داده‌اند که رژیم غذایی غربی که کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده زیادی دارد، با زوال عقل، افت شناختی و کاهش عملکرد حافظه همراه است.

در یک مطالعه روی ۳۱۷ کودک سالم، مشخص شد که افرادی که کربوهیدرات‌های فرآوری شده بیشتری مانند برنج سفید، رشته‌فرنگی و فست فود مصرف کرده‌اند، از ظرفیت شناختی، ازجمله حافظه ضعیف کوتاه‌مدت و کار کمتری برخوردار بوده‌اند.

  • سطح ویتامین D خود را آزمایش کنید

ویتامین D یک ماده مغذی مهم است که نقش‌های حیاتی زیادی در بدن دارد. مقادیر کم ویتامین D با تعدادی از مشکلات بهداشتی ازجمله کاهش عملکرد شناختی مرتبط است.

مطالعه‌ای که به مدت پنج سال بر روی ۳۱۸ سالمند انجام شد، نشان داد افرادی که میزان ویتامین D خون آن‌ها کمتر از ۲۰ نانوگرم در هر میلی‌لیتر بود، حافظه و سایر توانایی‌های شناختی خود را سریع‌تر از کسانی که سطح ویتامین D طبیعی دارند از دست دادند.

مقادیر کم ویتامین D نیز با خطر بیشتر ابتلا به زوال عقل مرتبط است. کمبود ویتامین D به‌ویژه در آب‌وهوای سرد و در افرادی که پوست تیره تری دارند بسیار شایع است. در مورد آزمایش خون با پزشک خود صحبت کنید تا متوجه شوید که به مکمل ویتامین D احتیاج دارید یا خیر.

  • بیشتر تمرین کنید

ورزش برای سلامتی جسمی و روانی بسیار پر اهمیت دارد. تحقیقات ثابت کرده است که برای مغز مفید بوده و ممکن است به بهبود حافظه در افراد در هر سنی، از کودکان تا بزرگترها کمک کند.

به‌عنوان‌مثال، مطالعه‌ای بر روی ۱۴۴ نفر در سنین ۱۹ تا ۹۳ نشان داد که یک دوره ۱۵ دقیقه ورزش متوسط ​​در دوچرخه ثابت باعث بهبود عملکرد شناختی ازجمله حافظه در تمام سنین می‌شود.

بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند که ورزش ممکن است ترشح پروتئین‌های محافظت‌کننده عصبی را افزایش داده و رشد و پیشرفت نورون‌ها را بهبود بخشد و منجر به بهبود سلامت مغز شود. ورزش منظم در دوران میان‌سالی نیز با کاهش خطر ابتلا به زوال عقل در زندگی همراه است.

  • مواد غذایی ضدالتهابی را انتخاب کنید

مصرف رژیم غذایی سرشار از غذاهای ضدالتهابی ممکن است به بهبود حافظه شما کمک کند. آنتی‌اکسیدان‌ها با کاهش استرس اکسیداتیو ناشی از رادیکال‌های آزاد، به کاهش التهاب در بدن کمک می‌کنند. شما می‌توانید آنتی‌اکسیدان‌ها را در غذاهایی مانند میوه، سبزیجات و چای‌ها مصرف کنید.

یک بررسی جدید بر روی نه مطالعه با بیش از ۳۱۰۰۰ نفر نشان داد که افرادی که میوه و سبزیجات بیشتری مصرف می‌کنند در مقایسه با افرادی که کمتر از این غذاهای مغذی مصرف کرده‌اند، خطرات کمتری از کاهش شناختی و زوال عقل دارند. انواع توت‌ها به‌ویژه از نظر آنتی‌اکسیدان‌هایی مانند فلاونوئیدها و آنتوسیانین ها بسیار زیاد هستند. خوردن آن‌ها ممکن است روشی عالی برای جلوگیری از دست دادن حافظه باشد.

یک مطالعه بیش از ۱۶۰۰۰ زن نشان داد که افرادی که بیشترین زغال اخته و توت‌فرنگی مصرف کرده‌اند نسبت به زنانی که کمتر توت می‌خورند میزان کاهش شناختی و کاهش حافظه کمتری دارند.

  • کورکومین را در نظر بگیرید

کورکومین ترکیبی است که در غلظت‌های زیاد در ریشه زردچوبه یافت می‌شود. این یکی از دسته‌ای از ترکیبات به نام پلی فنول است. این یک آنتی‌اکسیدان قوی است و اثرات ضدالتهابی قدرتمند در بدن دارد.

با مطالعات متعدد بر روی حیوانات نشان داده‌اند که کورکومین باعث کاهش آسیب اکسیداتیو و التهاب در مغز می‌شود و همچنین باعث کاهش پلاک‌های آمیلوئید می‌شود. این سلول‌ها روی سلول‌های عصبی تجمع می‌یابند و باعث مرگ سلول و بافت می‌شوند و منجر به از بین رفتن حافظه خواهند شد. در حقیقت، تشکیل پلاک آمیلوئید ممکن است نقشی در پیشرفت بیماری آلزایمر داشته باشد.

اگرچه مطالعات بیشتری در مورد تأثیر کورکومین بر حافظه مورد نیاز است، اما مطالعات انجام‌شده بر روی حیوانات نشان می‌دهد که ممکن است در تقویت حافظه و جلوگیری از افت شناختی مؤثر باشد.

  • مقداری کاکائو به رژیم غذایی خود اضافه کنید

کاکائو نه‌تنها خوشمزه بلکه دارای مواد مغذی نیز است، دوز قدرتمند آنتی‌اکسیدان‌ها به نام فلاونوئیدها را فراهم می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد که فلاونوئیدها به‌ویژه برای مغز مفید هستند.

آن‌ها ممکن است به تحریک رشد رگ‌های خونی و سلول‌های عصبی و افزایش جریان خون در قسمت‌هایی از مغز درگیر حافظه کمک کنند.

مطالعه ۳۰ فرد سالم نشان داد که افرادی که شکلات تیره حاوی ۷۲۰ میلی‌گرم فلاونوئیدهای کاکائو مصرف کرده‌اند در مقایسه با افرادی که شکلات سفید بدون فلاونوئیدهای کاکائو مصرف کرده‌اند حافظه بهتری نشان داده‌اند.

برای به دست آوردن بیشترین سود از شکلات، شکلات تیره را با محتوای کاکائو ۷۰٪ کاکائو یا بالاتر انتخاب کنید. این اطمینان را حاصل می‌کند که حاوی مقادیر بیشتری آنتی‌اکسیدان مانند فلاونوئیدها باشد.

نکته آخر

روش‌های سرگرم‌کننده، ساده و حتی خوشمزه‌ای برای بهبود حافظه وجود دارد. ورزش برای ذهن و بدن، لذت بردن از یک قطعه شکلات با کیفیت و کاهش مقدار قند اضافه شده در رژیم غذایی شما، همه تکنیک‌های عالی برای محافظت از حافظه هستند. بنابراین آلزایمر قابل پیشگیری بوده و تنها باید به نکاتی توجه داشته باشید.