آیا از گوگل می‌ترسید؟

گوگل

گوگل حالا تبدیل به ترسی بزرگ شده. کارآفرینی که میلیاردها دلار از شرکت بلک بری سود برده حالا درباره “فن‌آوری بزرگ” و نظارت آن بر سرمایه‌داری هشدار می‌دهد. از خطرات گوگل برای کاربران می‌گوید. کمی قبل از ساعت ده صبح روز ۱۰ می سال گذشته، جیم بال سیلی، یکی از بنیانگذاران شرکت بلک بری لیمیتد (RIM)، واقع در واترلو، اونتاریو و شرکتی که بلک بری را روانه بازار کرده است، در اتاق کنفرانس روبروی پارلمان هیل، روی صندلی قرار گرفت. کنار او کالین مک کِی قرار گرفت، مدیر اجرایی گوگل، شرکتی که سیستم‌ عامل اندروید آن، به سهم خود مسئولیت سقوط بلک بری را بر عهده داشت. شرکت RIM (یا در حال حاضر همان بلک بری) صنعتی فوق‌العاده قدرتمند در دهه قبل بود، اما موفقیت گوشی‌های اندروید و اپل سهم پیشرفت بلک بری را از بازار گوشی‌های هوشمند جهانی تا سال ۲۰۱۶ تقریبا به صفر رساندند. با وجود این تاریخ، بال سیلی کماکان با کراوات سبز نئونی خود با اعتماد به نفسی ستودنی در این کنفرانس حضور یافت تا همه را از خطری که گوگل برای کاربران جهانی به همراه دارد آگاه کند. این نوشتار از سوی برایان جی. بارث تهیه شده است. در ادامه با آراد مگ همراه باشید.

رسوایی کمبریج آنالیتیکا

این مردان فراخوانده شده بودند تا در محضر کمیته اخلاقی مجلس عوام در مورد رسوایی کمبریج آنالیتیکا شهادت دهند. زمانی که حدود دو ماه پیش، خبرنگار کانادایی، کریستوفر ویلی فاش کرد که شرکتی انگلیسی اطلاعات شخصی ۸۷ میلیون نفر را در فیس بوک دزدیده است، که بعدها از سوی کمپین انتخاباتی ریاست ‌جمهوری سال ۲۰۱۶ دونالد ترامپ مورد استفاده قرار گرفت. اما این جلسه به سرعت تبدیل به بازجویی از شیوه‌های جمع‌آوری داده‌های صنعت تکنولوژی شد که سال‌ها گمان می‌رفت نظارت دقیقی بر حفظ اطلاعات شخصی افراد در دنیای مجازی می‌شود. مک کِی که آشکارا مضطرب به نظر می‌رسید، با آن موهای پریشان روی عینکش، برای متقاعد کردن اعضای پارلمان همه تلاش خود را کرد. اینکه گوگل مبنی بر حفظ حریم خصوصی کاربران تلاش می‌کند و اتفاقی که برای فیس بوک افتاده است به هیچ وجه متوجه گوگل نباید شود. بال سیلی که در سال ۲۰۱۲ ارتباط خود را با شرکت RIM قطع کرده بود، دوباره به خانه سابق خود برگشت و تلاش کرد تا حق بلک بری را از گوگل بگیرد. چنانچه می‌شد شوق این کار را در چهره‌اش دید.

او گفت: ” اقتصاد مبتنی بر داده‌ها سریع‌تر از توانایی سیاست گذاران برای پیش‌ بینی عواقب آن، در حال توسعه است” او ادامه داد که ” ما به سمت نظارتی مجازی در حال حرکت هستیم” سیستمی که جهان را به دو دسته تماشاگران و آنچه تماشایی است تقسیم می‌کند، جهانی که این تکنولوژی عظیم تجارب روزمره ما را تبدیل به داده‌هایی می‌کند که از طریق آن به سودهای نجومی می‌رسد و در برخی مواد، بدون هیچ وجدان اخلاقی این کار را انجام می‌دهد. او اضافه می‌کند که در استرالیا، فیس بوک به طراحی الگوریتم هایی برای شناسایی استرس، سرکشی‌ها و اضطراب نوجوانان در شبکه‌های اجتماعی خود دست یافته ‌است که احتمالا برای کمک به تبلیغ کنندگانی است که ممکن است بخواهند آن‌ها را مورد هدف خود قرار دهند. گوگل با سلسله‌ای از رسوایی‌های خود مواجه است از جمله شیوه جمع‌آوری غیر قانونی اطلاعات شخصی کودکان از طریق یوتیوب، گوگل تابعه الگوریتم هایی است که می‌توانند بیننده را به سمت محتوای دو قطبی و نفرت‌انگیز سوق دهند – این الگوریتم ها از نئونازی ها گرفته تا نظریه پردازان توطئه حمله به ترامپ را به خود جذب می‌کند. چرا؟ زیرا به این دلیل است که گوگل احتمالا ما را بیش از پیش درگیر و سرگرم می‌کند و بدین ترتیب درآمد حاصل از تبلیغات خود را افزایش می‌دهد.

” تاریخ درس‌های زیادی را در مورد جوامعی که تحت نظارت جمعی عمل می‌کنند، به ما آموزش می‌دهد.”

کسب ‌و کار اصلی دره سیلیکون

اما برای بال سیلی، دسترسی به حریم خصوصی و خیانت به اعتماد کاربران نوعی رسوایی واقعی است که مدل کسب ‌و کار اصلی دره سیلیکون براساس پایش جامع رفتار انسانی پایه‌ریزی شده ‌است – یک جریان بی پایان درآمدی که تمایلی هم به تسلیم ندارد. پنج شرکت از با ارزش ترین شرکت‌های جهان همگی در ردیف شرکت‌های فن‌آوری قرار دارند، و دو شرکت برتر، اپل و آمازون، به تازگی اولین شرکت‌های تریلیون دلاری هستند که ارزش خود را بالاتر از تولید ناخالص ملی شانزده کشور می‌دانند. بال سیلی مانند بسیاری به این نظام اقتصادی جدید به عنوان “نظام سرمایه داری نظارتی” اشاره دارد که در جلسه دادرسی به عنوان “قدرتمندترین نیروی بازار امروز” توصیف شد.

گوگل

موضوع نظام سرمایه داری نظارتی به نظر می‌رسید که با اعصاب مک کِی بازی می‌کند. او توضیح داد: “علی رغم آنچه آقای بال سیلی گفته است، ما اطلاعات شخصی کاربران خود را نمی‌فروشیم.” او توضیح داد که مدل کسب‌ و کار گوگل براساس ” خدماتی است که برای کانادایی‌ها و هر کس دیگری در جهان از طریق تبلیغات ارائه شده‌ است. این تبلیغاتی است که گروه‌های تجمیع شده را مورد هدف قرار می‌دهد و نه افراد را و هیچ تبادل اطلاعات شخصی بین گوگل و تبلیغ کنندگان وجود ندارد.”

جیم بال سیلی اعضای پارلمان را ترغیب کرد که ” تحت هیچ شرایطی فریب نخورید.” در حالی که گوگل ممکن است اطلاعات کاربران را به خودی خود نفروشد و این کار را در معاملات با اشخاص ثالث انجام دهد. نزدیک به ۸۵ درصد درآمد تولید شده از سوی شرکت آلفابت – شرکت اصلی که گوگل زیر مجموعه آن است – از تبلیغات حاصل می‌شود، بنابراین اهرم‌های بین داده‌های شخصی و درآمد سود آشکار هستند. بال سیلی عینکش را برداشت و گفت: سوال مرتبط این است که ” آیا از اطلاعات بهره ‌برداری می‌کنید؟” با توجه به اینکه گوگل حدود ۹۰ درصد از جستجوهای اینترنتی در سراسر جهان را انجام می‌دهد، الگوریتم جستجوی شرکت بیان کننده منبعی از قدرت با سوابق تاریخی معدود است. در عصر خبرهای جعلی، جنگ سایبری و فرهنگ خطرناک آنلاین، به نظر نمی‌رسد نگران این باشیم که مسئولیت چنین قدرتی متوجه سهامداران است نه مقامات منتخب کشوری.

بال سیلی معتقد است که بی‌احتیاطی بیش نیست که نخست ‌وزیری با این امر روبرو شود و بخواهد اهداف خود را نیز پیش ببرد. چند ماه پیش از جلسه دادرسی، جاستین ترودو تلاش کرد تا قراردادی تاسف بار را با دره سیلیکون انجام دهد و به موجب آن امید داشت تا آمازون و دیگر غول‌های فن‌آوری بتوانند فروشگاه های خود را در کانادا تاسیس کنند. و در اکتبر ۲۰۱۷، در کنفرانسی مطبوعاتی در تورنتو اعلام کرد که آزمایشگاه های Sidewalk، شرکتی که به عنوان خواهر گوگل، متخصص اجرایی زیرساخت های” شهر هوشمند ” است، قصد دارد شهری را با تکنولوژی های فوق العاده پیشرفته در ساحل شهر ایجاد کند. برای بال سیلی و دیگران، این پروژه که به شبکه ای مملو از حسگرهای متصل به زیرساخت های مجازی است می‌تواند فضاهای عمومی ما را به ابزارهای جمع‌آوری داده‌های انبوه تبدیل کند. با این حال، ترودو علاقه چندانی به تنظیم چنین سرمایه ‌گذاری‌های تهاجمی در مقایسه با رشد فزآینده سرمایه ‌گذاری‌های رهبران سیاسی در دیگر جاهای دنیا نشان نداده است در حالی که دیگر رهبران خواستار اجرای قوانین سخت تری در این باره شده‌اند.

شینزو آبه، نخست ‌وزیر ژاپن، گفت که قصد دارد از زمانی که کشورش در اختیارش گذاشته است به عنوان یک کرسی در گروه بیست و نهمین اجلاس در اوساکا، در ماه ژوئن، برای حمایت از نظام جهانی اداره اطلاعات استفاده کند. قانونگذاران اتحادیه اروپا گوگل را در مورد رفتار انحصاری اش با جریمه های سنگین برای این شرکت متهم کرده‌اند. فرانسه به تازگی مبارزه ای طولانی را با شرکت گوگل برای توسعه “حق فراموش ‌شدن” در اتحادیه اروپا آغاز کرده است و در شرایط خاص به اروپاییان این قدرت را می‌دهد که نتایج جستجوی آنلاین خود را نه فقط در اروپا بلکه در سراسر جهان پاک کنند. برخی از احزاب دولت فرانسه قول داده اند تا دیگر موتور جستجوی پیش ‌فرض گوگل را بر روی دستگاه‌های کارمندان خود ارائه نکنند و به جای آن از موتور جستجویی فرانسوی Qwant، که ادعا می‌کند کاربران را ردیابی نمی‌کند استفاده کنند. در برلین، گوگل به تازگی طرح‌های خود را برای ساخت محوطه ای جدید به دلیل اعتراضات کمپین “مرگ بر گوگل” پس از دو سال لغو کرد.

در جلسه دادرسی در ماه مه، چارلی انگوس، منتقد اجتماعی و اخلاقی حزب دموکرات جدید کانادا، تایید کرد که زمانی با اهداف و چشم انداز گوگل فریب خورده است. چارلی انگوس می‌گوید: “من کسی بودم که عمیقا علیه مقررات گوگل عمل کرده بود، زیرا می‌خواستم آن را توسعه دهم. تصور کنید، من، به عنوان یک سوسیالیست، در جایی هستم که یک کارآفرین به ما درباره کنترل نظام سرمایه‌داری از سوی گوگل هشدار می‌دهد.” در این هنگام بال سیلی از روی تاسف می‌خندید.

گوگل

چندی پیش، بیان چنین هشداری از سوی بال سیلی او را به عنوان یکی از فعالان مدنی حاشیه‌ای و نه چندان مهم معرفی می‌کرد، البته در صورتی که یک نظریه‌ پرداز توطئه گر نباشد. اما پس از کمبریج آنالیتیکا، ترس در مورد اعتیاد به داده‌های بزرگ به عنوان جریان اصلی شناخته شد و بر سر زبان ها افتاد. طبق نظرسنجی پایگاه تحقیقانی نانوس و منتشر شده در روزنامه گلوب اند میل کانادا، در پایان سال ۲۰۱۸ مشخص شد که ۸۳ درصد از کانادایی‌ها نگران چگونگی عملکرد سیستم عامل های رسانه های اجتماعی در برابر مدیریت اطلاعات شخصی خود هستند. ” با این حال، نگرانی بال سیلی درباره حریم خصوصی در نهایت کم‌تر از چگونگی کنترل کامل این حریم است.” او به نمایندگان مجلس گفت: ” تاریخ درس‌های زیادی را در مورد جوامعی که تحت نظارت جمعی عمل می‌کنند، به ما آموزش می‌دهد.”

یک ماه بعد، در دفتر هیئت مدیره بال سیلی که مشرف به سالن شهرداری تورنتو بود نشسته بودم. به او گفتم که عملکرد او در جلسه دادرسی در اتاوا به احتمال زیاد برای کسانی که او را به عنوان مدیری میلیاردر می‌شناختند بیشتر شبیه کسی است که پس از چندین پیشنهاد ناموفق برای خرید امتیازی از مردم آمریکا دوباره وارد همیلتون، اونتاریو شده است تا شانس خود را امتحان کند. برخی نیز ممکن است بال سیلی را از رسوایی های سهام RIM در بازار به خاطر داشته باشند درست همانطور که در حال از دست دادن کنترل خود بر روی بازار گوشی‌های هوشمند بود. در سال ۲۰۰۹ او و یکی دیگر از موسسین این شرکت، مایک لازاریدیس، میلیون ها دلار برای رسوایی هایشان جریمه شدند.

شما حتما باید درون غار زندگی کنید تا از داشتن اطلاعات درباره موقعیت مکانی خود، خرید، علایم حیاتی و آنچه در شمار گناهان قرار می‌گیرد اجتناب کنید.

جیم بال سیلی

بال سیلی، که در این هنگام پنجاه و هشت سال داشت، به خوبی به چند و چون این صنعت واقف است. او به بحث علاقه دارد، و وقتی که شروع به حرف زدن می‌کند، صدای او یک اکتاو بالا می‌رود و چشمانش را کاملا باز می‌کند در حالی که به طور مکرر پلک می‌زند. او ادعا می‌کند که بزرگ‌ترین شخصیت IP تجاری در تاریخ کشور است ” و به ۴۴.۰۰۰ حق انحصاری و امتیازی که در طی دوران زندگی تجاری اش کسب کرده‌ است اشاره می‌کند. در دانشگاه به او بالسی می‌گفتند، رانندگی خشن بال سیلی را می‌توان ناشی از تربیت او در محله‌ای از طبقه کارگر واقع در پیتربورو، اونتاریو دانست، جایی که همگی به شدت کار می‌کردند. پسر پدری برق‌کار؛ بال سیلی به طور فزآینده‌ای جاه طلبانه رفتار می‌کرد و در دوران کودکی و نوجوانی خود هر کاری انجام می‌داد، از جمله تحویل روزنامه و کار به عنوان نقاش ساختمان و یا اپراتور حمل و نقل در پیست های اسکی، واقعا بلند پرواز بود. او مدت‌ها قبل از فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان، رویای خود را در مورد تبدیل شدن به یکی از اعضای ممتاز جامعه انتخاب کرده بود. او هیچ چیز را در زندگی کم‌تر از شهرت و ثروت قبول نداشت و همچنان هم قبول نخواهد کرد و در سال ۲۰۱۵، در کنفرانسی خبری RIM، با موضوع ظهور و سقوط بلک بری و در حاشیه کاهش میزان فروش گوشی های هوشمند بلک بری گفت: “من کاملا مطمئن بودم که روزی مجسمه ای از من خواهند ساخت.”

بال سیلی همچون کوسه ای زخمی و پیر است که بارها و بارها تلاش می‌کند تا شکوه و تسلط خود را بر بازار گوشی‌های هوشمند از نو به دست آورد. تا اندازه ای که برخی از کارمندان از او می‌ترسیدند. او در مسیر رسیدن به اهداف خود کتابی هم چاپ کرده است، کتابی مصور که الهامی است از متون چین باستان که از سوی سون تزو در کتابی با نام هنر جنگ گردآوری شده است. او در این کتاب از چگونگی غلبه بر دشمنان خود در این صنعت می‌نویسد و آن ها را نوعی تاکتیک می‌خواند همچون تلاش برای شرکت کوچک واترلو که می‌خواهد بازار تلفن همراه جهانی را دوباره به دست بگیرد. بال سیلی در حال حاضر این جنگ تخصصی را با مهار صنعت فن‌آوری و بیدار کردن کانادایی‌ها به خطرات تمرکز بیش از حد داده ها در دست شرکت‌های چند ملیتی که با شناخت بیش از حد ما کاربران به ثروت های نجومی رسیده‌اند، شروع می‌کند. لایک های شما، به روز رسانی وضعیت و دیگر فعالیت‌ها در فیس بوک می‌تواند از سوی محققان برای پیش‌بینی هوش، رضایت از زندگی، ثبات عاطفی و ترجیحات جنسی مورد استفاده قرار گیرد. این بستر حتی می‌تواند برای ارزیابی قدرت روابط شما هم استفاده شود.

بال سیلی به عنوان چهره ای شناخته شده و گستاخ، ترجیح می‌دهد در محیطی کار کند که در آن احساس راحتی می‌کند: محیطی که در آن قدرت داشته باشد. او چهره ای آشنا در پارلمان هیل است، زمانی حامی سیاست‌های حمایت از منافع بلک بری بود. اخیرا، او در مقام پدر صنعت فن‌آوری کانادا در مقیاس بزرگ شناخته می‌شود، از هر چیزی که ممکن است به نوآوران داخلی برای رقابت جهانی کمک کند، حمایت کرده‌ است. بال سیلی برای پیشبرد برنامه خود ادعا می‌کند که هر روز با وزرای فدرال و ایالتی، مشاوران سیاسی، رهبران تجاری و سایر عوامل تاثیرگذار جهانی ارتباط برقرار می‌کند. مرکز نوآوری حاکمیت بین‌المللی (CIGI)، یک کانون فکری جهانی است که در سال ۲۰۰۱ تاسیس شد و خیلی زود تبدیل به ابزار هوشمند کنترل داده‌ها، انتشار مقالات سفید در مورد موضوع مرتبط از سوی ده ها نفر شد. در زیر پوشش این مرکز عجیب و غریب عنوان هایی مانند “نوسانات مبهم در سرمایه‌گذاری های تحقیق و توسعه”، استدلال‌های نظری و دلایل ریاضی وجود دارند که به تقویت انگیزه های بال سیلی در تحقق هدفش کمک می‌کند.

گوگل
Jim Balsillie

 

او در پاییز ۲۰۱۷ از دولت فدرال خواست تا از داده‌های ایجاد شده از سوی شهروندان و موسسات کانادایی حمایت کند و سپس پیش‌نویس استراتژی دوازده صفحه‌ای خود را که در بازه زمانی دو ماهه تهیه شده بود به ماندارین ها در اوتاوا فرستاد. او می‌گوید: که ماندارین ها نظرات او را جدی نگرفتند تا اینکه پس از رسوایی کمبریج آنالیتیکا در بهار گذشته متوجه ماجرا شدند. چند ماه بعد، ناودیپ بینز، وزیر نوآوری، علم و توسعه اقتصادی شروع به رایزنی برای اجرای برنامه ای استراتژیک برای اقتصاد دیجیتال کرد. احتمال دارد که این امر فرآیندی چند ساله باشد، اما بال سیلی انتظار دارد که قانون اساسی مشابه مقررات حفاظت از داده عمومی اتحادیه اروپا که به اروپایی‌ها کنترل بی‌سابقه‌ای بر چگونگی جمع‌آوری و استفاده از آن را می‌دهد، از جمله قدرت برای وادار کردن شرکت‌ها به حذف آن را به دست آورد. قانون جدید، شرکت‌ها را به پرداخت جریمه ۴ درصد از درآمد سالانه خود ملزم خواهد کرد. اگر بال سیلی روش خود را داشته باشد، محیط های نظارتی در آینده، شرکت‌های فن‌آوریی را در کانادا مستقر خواهند کرد که قدرت اجرایی کمتری داشته باشند.

بال سیلی در جنگ تنها نیست. واژه سرمایه داری از سوی شوسانا زِباف، استاد دانشکده اقتصاد هاروارد ارائه شد، کسی که استاد بالی سیلی در دهه هشتاد نیز بود. او اخیرا، در مقاله ۷۰۰ صفحه ای خود “سناریوی سرمایه داری نظارتی” را  توصیف می‌کند که یک “منطق اقتصادی پارازیتی” است که زندگی بشر را به عنوان “مواد خام” می‌داند. اکنون که ابرقدرتان دنیای اینترنت، تبلیغات اینترنتی و آنلاین را به عنوان ابزار قدرتمند درآمدی و تسلط یافته بر مردم می‌دانند، شوسانا زِباف بر این باور است که گام بعدی آن‌ها، انتقال دوباره الگوریتم‌های پیش ‌بینی شهروندان برای مهندسی اجتماعی و کشورها خواهد بود. آن‌ها این کار را با شکل دادن به اقدامات واقعی در زمان واقعی که مستقیما به ما مربوط می‌شود انجام می‌دهند، از خرید حق رای، تا هر کاری که از طریق اینترنت انجام می‌شود – همه موضوعات متصل به وب که نه تنها شامل رایانه‌ها و تلفن‌های هوشمند، بلکه ماشین ها، ماشین های چمنزنی، ترموستات ها، ساعت مچی و ماشین‌های لباس‌شویی است، برای آن‌ها قابل استفاده است. تقریبا هر چیزی که از آن استفاده می‌کنیم می تواند از سوی سرمایه داران نظارت به عنوان اطلاعات، تجسس و غارت شود.

تکنولوژی نظارتی

به نظر می‌رسد تمامی اینها بسیار مهم هستند اما به نظر بال سیلی، نسبت این اهمیت بسته به این است که منظره تکنولوژی از اواسط دهه ۲۰۰۰، چگونه رشد کرده ‌است، قبل از این که گوشی‌های هوشمند به جریان اصلی در جمع‌آوری داده‌ها تبدیل شوند. امروزه، باید حتما در غار زندگی کنیم تا از داشتن اطلاعاتی در مورد موقیعت مکانی، خریدها، علایم حیاتی، هنجارها، ناهنجاری ها، علایق و محبوبیت ها بی خبر باشید. سنسورهای ریز به اندازه دانه ی نمک برای ردیابی حرکات ما ایجاد شده‌اند. تکنولوژی تشخیص صورت در برخی مراکز خرید کانادایی به کار گرفته شده ‌است تا سن و جنسیت خریداران را زیر نظر داشته باشند. مطالعه ای در دانشگاه جرج تاون در سال ۲۰۱۶، نشان داد که نیمی از بزرگسالان آمریکایی در پایگاه‌های داده های نظارتی به رسمیت شناخته شده‌اند و اطلاعات آن ها از سوی آژانس‌های مجری قانون و دوربین‌های امنیتی جمع‌آوری شده‌اند. در میان بایگانی ثبت اختراع اخیر گوگل، آینه‌های حمام دارای دوربین وجود دارد (برای بررسی ظاهر شما برای تغییرات احتمالی در سلامتی) و صندلی‌های توالت هوشمند که فشار خون شما را هنگام نشستن اندازه گیری می‌کنند. سرویس‌های بهداشتی که ادرار و مدفوع را تجزیه و تحلیل می‌کنند. و نکته جالب اینجاست که در برخی شرکت‌ها از این ابزارهای هوشمند استفاده می‌کنند.

برای تماشای ویران شهری کامل، به چین سفر کنید جایی که در آن “سیستم اعتباری اجتماعی” از طریق تشخیص چهره و دیگر ابزارهای نظارتی اجرا می‌شود. برای امتحان این ابزارهای نظارتی، چیزهای بدی درباره حزب حاکم بگویید و خیلی زود می‌بینید که با علائم هشدار دهنده روبرو شده اید که به شما می‌گوید که ممکن است برای حرف های خود تنبیه شوید و یا با کاهش سرعت اینترنت و ممنوعیت در خرید بلیط قطار روبرو شوید و یا شاید به اردوگاه های “بازآموزی” منتقلتان کنند.

این دنیایی نیست که بالی سیلی برای آن ساخته شده‌ است. یکی از ارزش‌های اصلی RIM، همانطور که در سیستم امنیتی افسانه‌ای بلک بری دیده شد، حفاظت از داده‌های شخصی بود. برای بال سیلی، حوزه خصوصی بستری برای دموکراسی لیبرال است و به همین دلیل است که او این جهش جدید کاپیتالیسم را – جایی که رفتار انسانی، مهم ترین دارایی به شمار  می‌رود – نادرست می‌داند. در جریان گفت و گوهای بسیار در سال گذشته، من نه تنها به عنوان یک تاجر، بلکه به عنوان مامور امنیتی و محقق که بیست سال را در مقام یک مدیرعامل گذرانده است، به نزد بال سیلی می‌آمدم. ذهن سرمایه داری و وجدان سوسیالیستی او در تنش ها خلاقانه عمل می‌کنند. اگرچه او بخشی از دایره درونی نشست داووس سوئیس است، فروم اقتصادی جهان را به عنوان یک “کلوب خودشیفته” می‌داند که در آن بیلیونر ها به میلیونرها می‌گویند که طبقه متوسط چگونه احساس می‌کند. مانند مرغ سرخ‌ شده کنتاکی است – هر از گاهی خوردن مرغ کنتاکی حس خوبی دارد اما بعد از آن حتما احساس مریضی خواهید داشت.

 

آزمایشگاه عدالت دیجیتال

از بسیاری جهات، بال سیلی دیر به حزب اصلاح فن‌آوری پیوسته است تا خود را با فعالان حریم خصوصی که مدت‌ها قبل از پیوستن سیلی، خواستار اجرای قوانین سخت تری از سوی گوگل بودند. گروهی دیگر که سیلی از طریق مرکز حقوق دیجیتال با آن ها همکاری می‌کند، آزمایشگاه عدالت دیجیتال است که در اوایل سال گذشته تاسیس شد. این مشارکت –  برای هر شخص در این پروژه بین ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار هزینه برداشت – بر اساس گروه‌ها و افرادی که برای آموزش مردم در زمینه حقوق دیجیتال کار می‌کنند و با تمرکز بر اقلیت‌ها و جوامع حاشیه‌ای فعالیت خود را انجام می‌دهند. بال سیلی در شش ماه نخست این مشارکت، سرمایه لازم را برای همه کمک‌های مالی، یعنی تمام هزینه ها برای سی و پنج نفر را فراهم کرد. نسما احمد، مدیر ارشد آزمایشگاه عدالت دیجیتال، گفت: ” من معتقدم تاکتیک های اجرایی نیاز به نوع آوری دارند. ما در مقام شرکتی خود در حال یادگیری چیزهای مفیدی برای مردم هستیم و بال سیلی به دنبال نیاز حقیقی مردم روی زمین است. این راه خوبی برای حرکت رو به جلو است.”

گوگل

گردش آزاد اطلاعات

دگردیسی بال سیلی از قدرت اجرایی تکنولوژیکی به شکاکیت در تکنولوژیکی ممکن است به اندازه تغییری بزرگ چشمگیر نباشد. او گفت: ” هیچ وقت در شبکه های اجتماعی، حساب اجتماعی نداشته و همیشه روزنامه می‌خواند” زیرا نمی‌خواهم که دنیای من دید مرا به جهان هدایت کند؛ دستش را روی سرش می‌کشد و ادامه می‌دهد، فیلتر و یا همان تاثیر حبابی و حالت انزوای فکری در دنیای مجازی که می‌تواند منجر به این شود که الگوریتم‌های جستجوی آنلاین به طور انتخابی اطلاعاتی را که هر کاربر می‌خواهد ببیند را در اختیار او می‌گذارند و جستجو و گردش آزاد اطلاعات از بین می‌رود. بال سیلی از این روند گریزان است. در یک لحظه، به تلفن او نگاه کردم – هنوز هم از بلک بری استفاده می‌کند. اگرچه این روزها در دست داشتن بلک بری بسیار عجیب و غریب است: این تلفن‌ها به وسیله یک شرکت چینی ساخته و فروخته و بر روی سیستم‌ عامل آندروید گوگل اجرا می‌شوند که حتی زمانی که شما از سرویس گوگل استفاده نمی‌کنید می‌تواند حرکات شما را حتی پس از توقف موقعیت مکانی ثبت کند.

با همه ی این مباحث بال سیلی هنوز اعتقاد خود را به گردش آزاد اطلاعات از دست نداده است. اما فکر می‌کند که این آزادی بیش از اندازه چندان هم مفید و خوب نبوده و نیست. او بارها در طی جلسات مختلف گفت: ” من یک سرمایه‌دار هستم.” با این که این را بارها بارها به خود یادوآوری می‌کند اما معتقد است که سرمایه داری هم نیاز به چهارچوب و قاعده دارد تا بتواند رسالت اصلی خود را ایفا کند.

هر تفکر، کلمه و عمل ما می‌تواند به شرکت‌هایی که می‌خواهند نیازهای ما را پیش ‌بینی کنند یا آن‌ها را تولید کنند فروخته شود.

آزمایشگاه‌های سایدواک

مشهورترین عقاید بال سیلی در مورد تکنولوژی و جامعه در محکومیت شرکت واترفرانت تورنتو مطرح شد، شرکتی دولتی که از سوی دولت‌های ایالتی، شهرداری و فدرال ایجاد شده ‌است و فعالیت های خود را در زمینی به مساحت ۸۰۰ هکتار در منطقه ای صنعتی در مرکز شهر تورنتو ادامه می‌دهد. در مارس ۲۰۱۷، شرکت واترفرانت تورنتو درخواست یک “شریک نوآوری و سرمایه‌گذاری” را برای توسعه پنج هکتار زمین در منطقه ای ساحلی داد. آزمایشگاه‌های سایدواک واقع در نیویورک و وابسته به شرکت گوگل که در برنامه ‌ریزی شهری مبتنی بر داده ها تخصص دارد، شرکت‌های داخلی و بین‌المللی را با طرحی برای ساخت شهری در مجاورت اینترنت – اینترنت بیرون رانده شده – روبرو کرد. تعداد کمی از پروژه های شهری هوشمند با چنین ماهیتی در نقاط مختلف دنیا در حال اجرا هستند، اما اگر محقق شود، پروژه آزمایشگاه‌های سایدواک، حمله‌ای به ساختار شهری مرسوم خواهد بود که با سابقه اندک خود قادر است جهان را دگرگون کند. از نظر بال سیلی، کابوس اورولی در حال تحقق است.

پیشنهادهای آزمایشگاه‌های سایدواک مملو از عباراتی همچون “مجموعه داده‌های جامع”، “مقدار فراوانی داده‌ها” و “داده‌های دقیق” است. داده‌ها از شرایط محیطی (شرایط آب و هوای محلی، میزان آلودگی صوتی و آلودگی دیگر آلاینده ها) به سوی فعالیت‌های اجتماعی (روزمرگی ها که تصویر دقیقی از آنچه ساکنان زمین انجام می‌دهند و در چه زمانی اقدامات انجام می‌شوند را ارئه می‌دهد ) حرکت می‌کند. این بخش مربوط به آینده با ویژگی‌هایی چون جمع‌آوری زباله های روبوتیک، وسایل نقلیه مستقل و سیستم‌های گرمایش و سرمایش بسیار کارآمد خواهد بود. مجموعه‌ای از حسگرها، احتمالا از جمله آن هایی که قادر به پاک کردن سیگنال‌ها از گوشی هوشمند در جیب شما هستند، از این پروژه ها پشتیبانی می‌کنند. این شرکت همچنین سیستم شناسایی دیجیتالی را برای ساکنان، کارگران و بازدیدکنندگان در نظر دارد که از طریق آن دسترسی به خدمات عمومی را می توان کنترل کرد. مارک دی پی پ، مدیر اجرایی فن‌آوری تورنتو، در پستی وبلاگی ادعا کرده‌ است که آزمایشگاه‌های سایدواک در میان دیگر موارد، به دنبال اتصال فن‌آوری‌های خود با سیستم‌های رای‌ گیری کانادا است – او این اطلاعات را از مصاحبه شغلی خود با همین شرکت جمع‌آوری کرده ‌است.

در حالی که همه این داده‌ها ظاهرا برای بهبود زندگی شهری و کارایی و عملکرد بهتر شهرداری مورد استفاده قرار می‌گیرند، بال سیلی هشدار می‌دهد که مبلغی که گوگل در مورد هر تفکر، کلمه و عمل ما به دست می‌آورد می‌تواند به شرکت‌هایی باز گردد که می‌خواهند نیازهای ما را پیش‌بینی کنند یا آن‌ها را تولید کنند. شاید گوگل هم بخواهد آزمایشگاه‌های سایدواک را به فروشگاه‌ها هدایت کند که بر روی پلتفورم خود تبلیغ می‌کنند. هیچ چیز نمی‌تواند تا این اندازه موذیانه عمل کند، اما رسوایی کمبریج آنالیتیکا نشان داد که فاجعه چه زمانی می‌تواند رخ دهد، زمانی که اطلاعات داده های رفتاری برای هدف هایی غیر از آنچه مشخص شده است به کار رود. بال سیلی بیان می‌کند: “رهبران واترفرانت تورنتو، با چنین قراردادی با آزمایشگاه‌های سایدواک، قدم های بی قاعده و غیرمسئولانه ای را برداشته اند.” در حالی که سرش را تکان می‌داد و طوری به اطراف نگاه می‌کرد که انگار می‌خواهد چوبی بزرگ پیدا کند و با آن بر سر گوگل بکوبد.

شهر هوشمندی که از سوی آزمایشگاه‌های سایدواک پیش ‌بینی شده است، الگوریتم های گوگل را در مقیاسی وسیع اجرا و فضای فنی و شهری عظیمی را ایجاد می‌کند. بال سیلی گفت که آزمایشگاه‌های سایدواک پیش از این گفته بودند که از ساکنان ساحلی می‌خواهند تعداد ساعاتی را که در فضای باز به سر می‌برند دو برابر کنند. پیرو همین ادعا، بال سیلی گفت:” واقعا باید تسلیم شوید اگر می‌خواهید مهندس ها تصمیم بگیرید که امروز چه احساسی داشته باشید، یا باید هر ساعت را چگونه سپری کنید و یا اینکه چگونه روابط اجتماعی خود را مدیریت کنید.”

بال سیلی بر این باور است که شهرها و سیستم‌های حمل و نقل، زیرساخت ها و املاک و مستغلات، مرز بعدی شرکت‌ها در زمینه شکار برای ایجاد اخلال در صنایع هستند. بازار شهر هوشمند، که هم اکنون پر از شرکت‌هایی است که در حال ساخت حسگرها و سرویس‌های تجزیه و تحلیل داده‌ها هستند، پیش‌بینی شده‌ است که در سرتاسر جهان، سالانه نزدیک به ۳۰ درصد رشد داشته و به ۲.۳ تریلیون دلار (آمریکا) تا سال ۲۰۲۳ خواهد رسید. با این حال، هیچ یک از واحدها، کل اکوسیستم شهر هوشمند را در نظر نگرفته اند این تنها بودجه ای عمیق برای تحقیق و توسعه نیست، بلکه شهری است که قرار است درست مشابه خوکچه هندی زندگی کند. درست زمانی که آمازون بر خرده ‌فروشی های آنلاین برتری می‌یابد و در تاکسی های آنلاین هم نفوذ پیدا می‌کند، بال سیلی متقاعد می‌شود که گوگل خود را برای تسلط بر شهرهای هوشمند آماده می‌کند. به نظر او، جمع‌آوری داده‌ها در مورد افرادی که در فضاهای عمومی شرکت می‌کنند – جایی که فرد نمی‌تواند توافق درباره حریم خصوصی را بپذیرد یا کاهش دهد – امتیاز به شمار نمی‌رود که کانادا بخواهد از طریق آن به پلتفورمی جهانی همچون گوگل تبدیل شود.

بال سیلی می‌گوید که او نگرانی‌های خود را نسبت به اعضای رده بالای هر سه سطح دولتی و رهبری واترفرانت تورنتو در تماس های تلفنی و جلسات پشت درهای بسته در سراسر سال ۲۰۱۷، ابراز کرده‌ است. در حالی که او ادعا می‌کند که برخی از مردم با نگرانی‌های او موافق بودند، پروژه سایدواک همچنان به حرکت رو به جلوی خود ادامه می‌دهد، حتی زمانی که گروهی از فعالان تهدید کردند که اجرای آن را متوقف خواهند کرد. یکی از این فعالین اجتماعی، بیانکا وایلی چهل و پنج ساله است. وایلی عمدتا رهبری جنبش را برای ارسال بسته های اعتراضی به عملکرد آزمایشگاه‌های سایدواک را برای آن ها بر عهده دارد، او گروه وکالت Tech Reset کانادا را راه‌اندازی کرد و در حال حاضر عضو ارشد گروه کارشناسی بال سیلی در CIGI است. با توجه به نگرش های بیانکا وایلی، به طور حیرت آوری او بسیار نفوذگراست و مقابل بال سیلی قرار می‌گیرد. از نظر وایلی “این ماجرا خیلی هم جالب و هیجان انگیز است.” او از دیدگاه دیگری به این موضوع نگاه می‌کند و سبب شد تا موجب ناراحتی افرادی شود که همیشه از خود می‌پرسند آیا تکنولوژی خوب است یا بد. در حالی که بال سیلی همیشه در حال صحبت و مذاکره با مقامات بالای محلی و کشوری است، وایلی حضوری دائمی در رادیو محلی، روزنامه و مجلات و تلویزیون دارد تا مردم را از آنچه در آزمایشگاه‌های سایدواک اتفاق می‌افتد از ماشین ریش تراش گرفته تا صنعت فروش کالای قاچاق باخبر کند.

گوگل

این مساله ربطی به بال سیلی ندارد که آیا گوگل برنامه‌های شرورانه ای از داده‌هایی که در نظر دارد از پروژه ساحلی جمع‌آوری کند دارد یا ندارد، چرا که او معتقد است که زمانی که فن‌آوری نظارت در حال انجام است، جلوگیری از بهره‌برداری اطلاعات شخصی دشوار نخواهد بود. آزمایشگاه های سایدواک قول داده‌اند که اطلاعات را حفظ کنند، اما به خوبی در صنعت مشهور است که داده‌های ناشناس را می توان با ارجاع متقابل آن به سایر پایگاه داده ها مرتبط دانست و گوگل بزرگ‌ترین مجموعه‌های داده را در جهان خواهد داشت. بال سیلی می‌گوید: “در کشوری که من به آن اهمیت می‌دهم سیاست گذاران در حال بازی با آن هستند. این مقامات که پیشرفت زیادی در مورد تکنولوژی ندارند، تصمیم‌ گیری‌های بزرگ و غیرقابل بازگشت را انجام می‌دهند. آن ها در این زمینه برعکس ما عمل می‌کنند.” از نظر بال سیلی، آزمایشگاه های سایدواک بر روی پروژه ای کار می‌کنند که حکم مرگ و زندگی را برای کانادا دارد برای مثال، ” اگر در تورنتو این گروه، نظارت بر اطلاعات را نقض کنند، همه چیز تمام می‌شود. می‌بازیم.”

۶۰% از مردم کانادا بر این باروند که فیس بوک تاثیر بسیار منفی بر انتخابات پاییز سال آینده فدرال خواهد گذاشت. منبع: گلوب و ایمیل

پس از بازی در گود، بال سیلی تا اکتبر سال گذشته صبر کرد تا حمله ای کامل و بدون نقص را در برابر پروژه آزمایشگاه های Sidewalk انجام دهد. در نسخه چاپ شده گلوب و ایمیل، او گفت که در طی سه دهه گذشته، درباره این شهر هوشمند ادعا شده که بر پایه “آزمایش استعماری در سرمایه داری نظارت که سعی در جذب مسائل مهم شهری، مدنی و سیاسی دارد” بنا شده است. بال سیلی خواستار لغو چنین طرح و برنامه ای شده است و چنین بیان کرد که “شهر هوشمند نه تنها بدترین برنامه و ایده است بلکه خطرناک‌ترین استراتژی‌های نوآوری است که در طی سه دهه گذشته در کانادا مطرح شده ‌است”.

جریان پیوسته‌ای از خبرهای منفی در مورد طرح ساحلی به راه افتاد و بال سیلی بخش اعظمی از هفته آینده را به مصاحبه در این باره با رسانه ها خواهد گذراند. هلن بِرستین، رئیس هیات ‌مدیره واترفرانت تورنتو، به سرعت وارد عمل شد و از بال سیلی خواست تا مشاوره ای غیر رسمی با او داشته باشد، به امید این که آب ها از آسیاب بی‌افتد. (هلن بِرستین هم چنین یکی از بنیانگذاران بنیاد وولرِس نیز هست و در لیست هیئت مدیره نشریه خیریه و غیرانتفاعی The Walrus هم قرار دارد). بِرستین وقتی با بال سیلی صحبت کرد عنوان کرد: ” متوجه شدم که چرا جیم بال سیلی از این که برخی از منافع گوگل به خطر افتد بسیار می‌ترسد اما آنقدر مذاکره می‌کنیم و با جدیت راه خود را ادامه می‌دهیم تا اطمینان پیدا کنیم که این پروژه ها منافع عمومی را در نظر می‌گیرند و نه خصوصی.”

شرکت واترفرانت تورنتو

در ماه دسامبر، دادستان‌ کل انتاریو گزارشی کامل از ارزش پول را منتشر کرد که نادرستی هایی را در رابطه با چگونگی ارزیابی پروژه واترفرانت تورنتو مشخص می‌کرد. در این گزارش به ایمیل هایی در ماه ژوئن ۲۰۱۶، نه ماه پیش از درخواست پیشنهاد اشاره شد، در این ایمیل، مقامات واترفرانت تورنتو به آزمایشگاه های سایدواک نوشتند که این شرکت خواهان شرکت در پروژه تورنتو است. در سایر ایمیل‌ها مشخص است که هیات مدیره واترفرانت تورنتو احساس می‌کند که “قویا” مقامات فدرال و ایالتی خواستار تصویب این توافقنامه با آزمایشگاه‌های سایدواک هستند. با این حال، ایمیلی دیگر در مورد رد این موضوع از سوی واترفرانت تورنتو وجود دارد که ممکن است از این حقیقت ناشی شود که آزمایشگاه های سایدواک خواهان “کنترل همه داده‌ها” مربوط به پروژه باشند.

پس از این گزارش، مقامات ارشد ایالتی، سه نفر از مجریان اصلی واترفرانت تورنتو از جمله هلن بِرستین را اخراج کردند. آن کاووکیان، کمیسر سابق حریم خصوصی انتاریو که از سوی آزمایشگاه های سایدواک به عنوان مشاور حقوقی انتخاب شده بود، به دلیل نگرانی درباره چگونگی مدیریت جمع‌آوری داده‌ها، استعفا داد. در ماه فوریه، ارائه برخی اسلایدها از سوی روزنامه تورنتو استار باعث ایجاد جنبشی شد که نشان داد طرح‌های اصلی آزمایشگاه های سایدواک تا به حال بیش از ۵ هکتار زمین را شامل شده و خواهان کاهش مالیات بر اموال، هزینه‌های توسعه و ارزش فزاینده زمین در منطقه بوده‌اند. معرفی نامه ای که آزمایشگاه های سایدواک در ماه نوامبر در دفتر شرکت اصلی گوگل، یعنی آلفابت، به مدیران اجرایی ارائه دادند، حاوی بخشی با عنوان “افکار عمومی” بود که بیان می‌دارد: “بیشترین پوشش رسانه‌ای منفی در روایات ضد جهانی فن‌آوری بزرگ ریشه دارد که از سوی بنیانگذار سابق RIM، جیم بال سیلی ساخته شده‌ است.”

بال سیلی گفت که اعمال نفوذ آزمایشگاه‌های سایدواک سبب می‌شود هر چیزی را که از شرکت‌های فن‌آوری داخلی دیده می‌شود کوتوله‌های عادی نشان دهد – براساس این شرکت، لابی های ثبت‌ شده، بیست و چهار بار بازدید از اعضای پارلمان، دفتر نخست ‌وزیر و دیگر ادارات فدرال در سال گذشته همراه با تلاش‌های مشابه در پارک ملکه و شهرداری تورنتو از سوی آزمایشگاه‌های سایدواک انجام شده است. او می‌گوید: “با این حال، بال سیلی از آزمایشگاه‌های سایدواک در جهت تلاش‌های خود برای هل دادن پروژه ساحلی و یا بارانداز استفاده نمی‌کند و می‌گوید:” این وظیفه کسب و کارهاست که سود خود را در قواعد به حداکثر برسانند و این وظیفه جامعه است تا قوانین خود را در بستر مخصوص به خود اعمال کند.”

گوگل
گوگل

اقتصاد جهانی با تکیه بر داده

رها کردن بال سیلی به عنوان فردی جاه‌طلب و به اصطلاح Techlash) Techlash به عنوان واکنشی منفی و قوی و گسترده و رو به قدرت و رشد است که نفوذ شرکت های بزرگ فناوری، به ویژه آن هایی که در دره سیلیکون قرار دارند را تعریف می‌کند و در سال ۲۰۱۸، طوفان Techlash واقعا خسارت بار و جبران ناپذیر بود.) به منظور ارائه تصویری تازه و جدید از بلک بری آسان است. اما آزمایشگاه های سایدواک برای او، به مراتب همچون بیان مشکلی بسیار بزرگ‌تر است: چگونه واکنش تند و سریع کانادا نسبت به اشتهای حریصانه داده های شرکت‌های فناوری چند ملیتی، دموکراسی، امنیت و اقتصاد ما را به خطر می‌اندازد؟ او در مورد آنچه که ضعف بازاریابی نوآوری های داخلی کانادا در نظر گرفته می‌شود، نگران است. در طول بیست سال گذشته، اقتصاد جهانی کم‌تر وابسته به دارایی‌های فیزیکی، مانند کارخانجات و کالاها بوده است و بیش از حد به دارایی‌های نامشهود، مانند اختراعات، پایگاه‌های داده، کپی‌رایت، نرم‌افزار، و الگوریتم تکیه دارد (نزدیک به ۹۰ درصد ارزش “پنج شرکت بزرگ” از دارایی‌های نامشهود آن ها است). چنین دارایی‌هایی اغلب تحت اصطلاح مالکیت معنوی گروه‌بندی می‌شوند. بال سیلی بر این باور است که نظارت ضعیف IP، مطالبات غیر قابل وصول و هزینه های اقتصاد کانادا سبب می‌شود سالانه بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار درآمد از دست رود. او بر این باور است که اگر ما نمی‌توانیم از IP مان محافظت کنیم، به زودی در خطر تبدیل شدن به “وضعیت مشتری” قرار می‌گیریم و کشورهایی این کار را برایمان انجام می‌دهند که واقعا می‌توانند ما را کنترل کنند.

بال سیلی به بخش تورنتو – واترلو توجه دارد که اغلب به دره سیلیکون شمالی اشاره می‌شود. این منطقه در سطح جهانی به عنوان تولید کننده تکنولوژی‌های پیشرفته‌ شناخته می‌شود. شرکت‌های تکنولوژیِ در حال تغییرِ جهان؟ نه، اینطورها هم نیست. برای مثال، جفری هینتون، استاد دانشگاه تورنتو که به عنوان پدرخوانده هوش مصنوعی شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۲، شرکتی را برای توسعه رویکرد انقلابی خود در یادگیری ماشین احداث کرد، اما بعدا آن را به گوگل فروخت. کشف هینتون، گوگل را متحول کرد. اریک اشمیت، مدیر عامل سابق این شرکت، در رویدادی در سال ۲۰۱۷، در تورنتو برای هدیه نوآوری هوش مصنوعی کانادا از ترودو تشکر کرد و گفت: ” ما اکنون از هوش مصنوعی در کل کسب و کار خود استفاده می‌کنیم، و این محرکی اصلی برای موفقیت شرکت ماست.”

IP که در مالکیت هینتون قرار دارد اجازه می‌دهد که گوگل آن را به هر نحوی که مناسب است در سرمایه گذاری های خود استفاده کند. جیم هینتون، وکیل مالکیت معنوی به گوگل می‌گوید: “آن‌ها می‌توانند چیزی را به فروش برسانند که یک نفر دیگر نمی‌تواند، زیرا کارهایی که از سوی تحقیقات سرمایه گذاری کانادا گزارش شده است این را می‌گوید.” در همین حال، بال سیلی می‌گوید، اُتاوا برای شرکت های فناوری خارجی و معافیت های مالیاتی حکم فرش قرمز را دارد و سایر انگیزه هایی که شرکت ها احتیاج دارند را به آن ها ارائه می‌دهد و در نتیجه، پشتیبانی کمتری از شرکت های محلی خواهند داشت. آدام فرومن، مدیر عامل شرکت جمع‌آوری داده‌های تورنتو، دلوینیا، تنها چند لحظه پس از انتخابات دولت لیبرال در سال ۲۰۱۵، توضیح می‌دهد: “حدود پنجاه تن از مدیر عاملان شرکت های مختلف در اتاوا برای ملاقات با جمعی از سیاستمداران دور هم جمع شده بودند در حالی که ترودو به تورنتو رفته بود تا مرکز توزیع آمازون را افتتاح کند و عکسی هم از مرکز آنجا داشته باشد. ما همه مشتاق جذب سرمایه‌گذاری خارجی هستیم. آیا متوجه بودید که با پنجاه مدیر عامل کانادایی قرار ملاقات داشتید؟ تو قرار بود پشت ما باشی نه جلوی ما.”

این نگرشی است که بال سیلی را دیوانه می‌کند.” دولت کنونی فکر می‌کند که آینده کانادا بسته به کارخانه‌های متعلق به فن‌آوری خارجی و ارزان است. من فکر می‌کنم که تنها راهی که ما برای این کشور هزینه می‌کنیم، با مشارکت در اثرات ثروت نوآوران داخلی، مالیات هایی که پرداخت می‌کنند، مشاغل اداری، فعالیت های بشر دوستانه است و نه خارجی. بال سیلی از سال ۲۰۱۵، آن دوران که بلک بری روزهای سخت خود را آغاز و تا به این دوران در فشار بوده است. در همین سال ها او شورای نوآوران کانادایی را تاسیس کرد، گروهی صنعتی را شکل داد تا در زمینه اصلاح و تخلیه IP و تامین محیطی مطلوب‌تر برای شرکت‌های فن‌آوری متولد شده و تولید شده در کشور از سوی مقررات تنظیم دقیق به نفع آن‌ها، دسترسی به سرمایه و اولویت ‌بندی شرکت‌های فن‌آوری کانادایی در قراردادهای دولتی را سهولت بخشد.

برای بال سیلی، همه شرکت ها به سرمایه‌داری نظارتی متصل می‌شوند: او بر این باور است که بخش ضعیف فن‌آوری کانادایی به طور موثر حاکمیت ملی را به قدرت‌های خارجی از جمله عوامل بالقوه خصمانه برمی گرداند. کشورهای دیگر، مانند چین و اسرائیل، به طور فعال صادرات IP تولید داخلی را به دلایل اقتصادی یا امنیت ملی محدود می‌سازند. بال سیلی بر این باور است ” در عصر مبتنی بر داده، ما باید به شکوفایی، امنیت سایبری و حاکمیت به عنوان یک کل یکپارچه فکر کنیم.” اگر کانادا کشوری بود که به طور جدی IP می‌گرفت، بال سیلی معتقد است که مذاکرات آزمایشگاه های سایدواک بسیار متفاوت می‌شد: بسیار شایسته‌تر، سخت‌تر و دقیق‌تر.

مذاکرات USMCA

بال سیلی همچنین نگران پیامدهای فن‌آوری روابط تجاری رو به وخامت با همسایگانمان در جنوب است: “دیدگاه خواسته های مستعمراتی” عبارتی بود که او در ماه ژانویه سال ۲۰۱۸ برای توصیف رویکرد سیاست گذاران کانادایی به داده‌ها و مقررات IP هایی مانند مشارکت ترنس – پسیفیک (پیمان تجاری اقیانوس آرام) و USMCA و قرارداد جدید تجارت آزاد آمریکای شمالی، در روزنامه تورنتو استار بکار برد.

مذاکرات USMCA عمدتا بر صادرات خودرو، تعرفه‌های فولاد و آلومینیوم و محصولات لبنی، تخم‌ مرغ و ماکیان تمرکز داشت. یکی از مقررات کم‌تر شناخته‌ شده این کشور مانع هر گونه طرفداری از تصویب قوانینی است که جریان داده های بین المللی را محدود می‌کند. بنابراین اگر شرکتی آمریکایی فروشگاهی را در کانادا راه‌اندازی کند، برای انتقال هر گونه اطلاعات بر روی سرورها به خانه، آزاد است. این امر در مورد شرکت های کانادایی که در ایالات ‌متحده فعال هستند هم صدق می‌کند، اما این توافق، می‌گوید بال سیلی، منافع شرکت‌های آمریکایی را تقریبا به طور انحصاری تامین می‌کند. بال سیلی از نظریه فقدان تقارن اقتصادی برای توضیح این موضوع استفاده کرد که هر کسی که دارای بزرگ‌ترین مجموعه داده‌ای است (مانند آنچه گوگل از دو دهه جستجوهای اینترنتی کانادایی ها به دست آورده ‌است) دارای یک انحصار موثر بر روی بازیکنان با مجموعه داده‌های کوچک‌تر است (مانند Miovision مبتنی بر واترلو که دارای داده‌های ترافیکی از شهرهایی است که از حسگرهای خود استفاده می‌کنند). مفهوم اقتصادی این امر این است که کشورهای کوچک‌تر نمی‌توانند براساس دارایی‌های نامشهود بدون کنترل مطلق بر روی داده‌های خود، در یک اقتصاد موفق باشند. او در این دیدگاه تنها نیست. اسناد شورای تحقیقات ملی که در تابستان گذشته از سوی مطبوعات کانادا به دست آمد، تاکید کرد که شرکت‌های داخلی در خطر تبدیل شدن به “گاوهای داده‌ها” برای سکوهای فن‌آوری خارجی هستند.

گوگل
USMCA Negotiation

بال سیلی می‌گوید: ” وقتی نوبت به توافقات تجاری می‌رسد، احساس می‌کند که دولت جاستین ترودو نسبت به حفاظت از داده‌ها بیشتر علاقمند است و او بطور علنی با وزیر امور خارجه، کریستیا فریلند، درباره شرایط معامله کشور با دولت ترامپ رقابت کرده ‌است، آنان درباره USMCA بسیار آسیب دیدند و مهم نیست که سیاستمداران چقدر می‌خواهند آن را هدایت کنند.” به نظر می‌رسد که بال سیلی قادر به درک جهان از طریق هر لنزی به جز اقتصاد تکنولوژی نیست. این بدون شک یک منبع اصطکاک با سیاست مدارانی است که کشاورزان لبنیات، سازندگان خودرو و حوزه‌های دیگر را برای آرام کردن جو لازم دارند. اما مبالغه بال سیلی براساس نکته ای است که او فکر می‌کند بازار به سمت یک اقتصاد مبتنی بر داده ها بر اساس کالاهای نامشهود است – که رد آن دشوارتر از کالاهای مشهود است. طبق گزارش دولت داخلی به ‌دست ‌آمده از سوی مجله منطق فن‌آوری، بازار فن‌آوری کانادا در میان کشورهای عضو گروه ۷ مانند آخرین کسی است که زنده مانده است. بال سیلی فکر می‌کند که به این دلیل است که سیاست اقتصادی فدرال بیش از حد بر حمایت از صنایع سنتی مانند تولید متمرکز شده است. بال سیلی گفت: ” امروزه هیچ چیزی در جهان نیست که حول محور اطلاعات و IP نچرخد، راهی نیست که جز این بتوانیم شرکت خود را اداره کنیم و حتی این امر درباره کشورمان هم صدق می‌کند.”

اگر شما بلک بری را ساختید و حالا نظاره گر اپل و گوگل هستید، در این صورت چه احساسی خواهید داشت؟ [بال سیلی] مرد ثروتمندی است، اما در نهایت شکست خورد.”

فن‌آوری بزرگ

او طی سخنرانی در شهر کبک گفت: “در ماه ژانویه، نخست ‌وزیر ترودو، به طور ناگهانی وارد دنیای تکنولوژی شد و گفت:” ما باید بازتابی گسترده بر روی کاربران فیس بوک و گوگل در این دنیا داشته باشیم، تا مسئولیت‌های خود را نسبت به فضای دموکراتیک بشناسیم و آن ها را به درستی انجام دهیم. او از دادن مقررات جدید خود دست برداشت، اما به “بحث‌های سطح بالا” اشاره کرد تا راه‌هایی برای محافظت از شهروندان در برابر “الگوریتم های نامریی” پیدا کند.

همانطور که شکاکیت عمومی در مورد فن‌آوری بزرگ رشد می‌کند – تحقیقی که در ماه فوریه از سوی Globe & Mail انجام شد نشان داد که بیش از ۶۰ درصد از کانادایی‌ها باور دارند فیس بوک “تاثیر منفی یا کمی منفی” بر انتخابات آتی فدرال در پاییز خواهد داشت – بنابراین سبب شد تا تعدادی از مدیران دره سیلیکون ابراز نگرانی‌ کنند. مارک بنیوف، مدیر عامل شرکت Salesforce، درخواست کرده ‌است که فیس بوک مانند تنباکو تحت کنترل و تنظیم قرار گیرد. مدیر عامل اپل، تیم کوک، شرکت را متقاعد کرده است که حجم بی‌پایانی از داده‌های شخصی برای بهینه ‌سازی خدمات و وسایل دیجیتالی مورد نیاز است. ایلان ماسک، مدیر مالی تسلا و موشک های فضایی، هوش مصنوعی را “بزرگ‌ترین تهدید وجودی بشریت” نامیده است. او می‌گوید که تمایل او برای زندگی در مریخ همین دلیل است و امکان دارد به زودی محقق شود زیرا ممکن است ارتشی از ربات های هوش مصنوعی فوق بشری بخواهند تمامی توانایی های انسانی را منهدم کنند.

ردیف مخالفان فن‌آوری اطلاعات شامل برخی نام‌های شگفت ‌انگیز، از جمله راجر مک نامی، دوست شصت و دو ساله آمریکایی بال سیلی و یکی از سرمایه گذاران آمریکایی است که زمانی در گوگل و فیس بوک در ردیف نخستین سرمایه‌ گذاران قرار داشت و یکی از اولین نخبگان برتر در مقابل آن‌ها بود. مک نامی، مربی جوان مارک زاکربرگ بود، اما این روزها، زاک حتی پاسخ تماس‌های او را هم نمی‌دهد. کتاب جدید مک نامی به نام Zucked: بیدار شدن از فاجعه فیس بوک، ( Zucked به افرادی گفته می‌شود که سرمایه خود را در سال ۲۰۱۲ در فیس بوک از دست داده اند) تاریخچه تغییر او را به یک منتقد صنعت تکنولوژی به تصویر می‌کشد. شاید از موثرترین مخالفان، دوست و مشاور بال سیلی یعنی جورج سوروس، یک بشر دوست هشتاد و هشت ‌ساله اهل مجارستان – آمریکاست، که بارها مورد هجوم حزب راست و نظرات توطئه آمیز قرار گرفته است و اخیرا هم با یک بمب لوله‌ای که گفته می‌شود از سوی یکی از طرفداران ترامپ ساخته شده ‌است مورد اصابت قرار گرفت. سوروس در سخنرانی خود در فروم اقتصاد جهانی در ژانویه گذشته به فیس بوک و دیگر شرکت‌های بزرگ فن‌آوری اشاره کرد و آنان را “تهدید”ی جدی برای دنیا خواند و گفت: ” آن‌ها عمدا اعتیاد مردم را به خدمات ارائه شده مهندسی می‌کنند.” مدیران فیس بوک نیز به سرعت شرکتی را در زمینه روابط‌ عمومی استخدام کردند تا سخنان سوروس را بی‌اعتبار جلوه دهند.

براساس اظهارات بال سیلی، او و مک نامی و سوروس بطور منظم در بخش “سوروس” ( نام محل کاری سوروس) باهم دیدار می‌کنند تا راه‌ حل‌های جایگزین برای مدل کسب ‌و کار مبتنی بر نظارت ارائه دهند. در جلسه اخیر، موضوع Inrupt مطرح شد که یک موضوعی بسیار داغ بود. بال سیلی که سال گذشته از سوی تیم برنرز لی فراخوانده شده بود، فردی بریتانیایی که شبکه جهانی اینترنت را در سال ۱۹۸۹ اختراع کرد (و از آن زمان نسبت به قدرت‌های فساد پذیر اینترنت هشدار داده‌ بود)، این شرکت تلاش می‌کند تا پلت فرم اینترنت باز، متمرکز و بدون منبع را ایجاد کند که در آن کنترل فردی بر روی داده‌های شخصی در سیستم تزریق می‌شود و داده‌ها از کنترل شرکت هایی چون گوگل خارج خواهد شد “. جیم بال سیلی می‌گوید که تیم برنرز لی هرگز گمان نمی‌کرد که دنیای اینترنت به چنین روزی برسد.

مدیر عاملی در سال ۲۰۰۱ گفت که بال سیلی، با ایجاد RIM، از شرکتی کوچک به پیجرهای تخصصی و با تخصیص ۸۰ میلیارد دلار سبب شد تا بر “CrackBerries” (معتادان بلک بری) اضافه شود، که به شوخی به خوره های بازی (یا هروئین محاسباتی همراه) مشهور بود. اما خود بال سیلی فعالیت‌هایش را به خوبی پنهان می‌کند و هر همدستی که از این صنعت سرچشمه می‌گیرد و سبب ایجاد برنامه‌های اعتیاد آور می‌شود و در بحران بهداشت و سلامت جهانی نقشی ایفا می‌کند را کذب می‌نامد. بال سیلی نشان می‌دهد که یک تمایز اخلاقی بین سود بردن و سود بردن از تمامی هزینه‌ها وجود دارد. هنگامی که اعتراضات در میدان تحریر قاهره در ژانویه ۲۰۱۱ آغاز شد، او تلفنی دریافت کرد که بر اساس آن مقامات مصری از فیلتر سرویس پیام‌ رسان BlackBerry استفاده کرده بودند، که انقلابیون از آن برای هماهنگی فعالیت‌های اعتراضی خود استفاده می‌کردند. بال سیلی گفت که مصری‌ها خواستار کلیدهای رمزگذاری شده بودند تا به آن‌ها در ردیابی معترضین کمک کنند. شاید اگر جیم بال سیلی با درخواست مقامات مصری موافقت می‌کرد می‌توانست از سقوط این شرکت در سال ۲۰۱۱ جلوگیری کند. و همین امر سبب شد تا فروش محصولات بلک بری در سطح جهانی به ویژه در مصر کاهش یابد. او می‌گوید: “من این شرکت فن‌آوری را برای کمک به تروریست‌ها برای کشتن معترضان به وجود نیاوردم.” بال سیلی خیلی محترمانه به مقامات مصری گفت: “خواب دیده اید، خیر باشد!” او همین روند را به اعضای شرکت واترلو پیشنهاد  می‌کند.

بال سیلی این موضوع را با داستانی از سال گذشته در مورد زاکربرگ مقایسه کرد، که متهم به فقدان واکنش سریع و کافی درباره پرسنل نظامی در میانمار شد. تا سال ۲۰۱۷، فیس بوک به عنوان ابزاری تبلیغاتی و تشویقی برای پاک ‌سازی قومی مسلمانان روهینگیا – گروهی در اقلیت که مورد آزار قرار گرفته بودند – متهم شده بود. فیس بوک فشار زیادی را در بازارهای درحال ظهور مانند میانمار برای رسیدن به پلت فرمی گسترده ایجاد کرد تا هیچ رقیبی نتواند از او پیشی بگیرد. زاکربرگ در پاسخ به نامه ای سرگشاده از سوی یک از فعالان مبنی بر شناسایی محتوای خشونت آمیز، نقرت انگیز یا غلط حتی قبل از اینکه از سوی جامعه شناسایی شوند، گفت: ” یک سال پیش، بازرسان سازمان ملل، فیس بوک را برای دامن زدن به خشونت علیه مردمان روهینگیا متهم کرد، اما جرم فیس بوک تا ماه نوامبر گذشته ثابت نشد. بال سیلی می‌گوید: “مدیران همه چیز را درباره فیس بوک می‌دانستند اما فقط زاکربرگ را عصبی تر کردند با اینکه می‌توانستند خیلی راحت جلوی او را بگیریند!”

گوگل
مارک زاکربرگ

طرفداری از جیم بال سیلی سبب شد تا او دوستان و دشمنان بسیاری برای خود دست و پا کند. پس از اینکه در ماه اکتبر، بال سیلی پروژه آزمایشگاه های سایدواک را زیر سوال برد، آدام وون، نماینده لیبرال تورنتو علیه جیم بال سیلی در توئیتر نوشت: “حمله” بال سیلی به واترفرانت تورنتو. او گفت: ” این جمله نه تنها مسخره است بلکه نوعی شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت هاست.” گیل پینه لوزا، یکی از شهروندان عالی رتبه کانادایی در توئیتر خود درباره شرکت RIM چنین نوشت: ” هیچ الگوی شفافی تحت رهبری جیم بال سیلی وجود ندارد.” مارک ویلسون، یکی از مدیران اجرایی سابق IBM که ریاست هیات ‌مدیره واترفرانت تورنتو را از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶ بر عهده داشت، درباره جیم بال سیلی چنین گفت:” او به اندازه کودکی عصبانی است که توجه کافی را به خود جذب نکرده است.”

من به ویلسون زنگ زدم تا از او بپرسم که او هم فکر می‌کند که بال سیلی دارد اشتباه می‌کند یا نه. او موافق است که حاکمیت دیجیتال نیازمند توجه بیشتری است و شرکت‌های فن‌آوری کانادایی به کمک دولت برای بالا بردن و تبدیل شدن به قدرت در رقابت جهانی نیاز دارند. اما او بر این باور نیست که شرکت‌های خارجی با هم رقابت می‌کنند. او گفت که ترس از اینکه یک پروژه شهری هوشمندانه ممکن است منجر به چیزی مانند رسوایی کمبریج آنالیتیکا شود بی‌اساس است و افزود که بال سیلی به عنوان ” نوعی دونالد ترامپ جونیور” در نظر گرفته می‌شود. انگار که ما قرار است از کانادا در برابر افراد خبیث کل دنیا محافظت کنیم. با این حال ویلسون گمان می‌کند که بدبینی بال سیلی تا اندازه ای قابل استناد است. ” منظورم این است که اگر شما بلک بری را ساختید و حالا اپل و گوگل را تماشا می‌کنید، چه احساسی خواهید داشت؟ او مردی ثروتمند است، اما در اصل، شکست خورد.”

شرکت NTP

جِف کیپ، یکی از دوستان بال سیلی و مدیر عامل شرکت Evergreen، سازمانی شهری – بوم ‌شناسی مستقر در تورنتو، تئوری انتقام ویلسون را به اشتراک می‌گذارد اما از زاویه ای دیگر آن را می‌بیند. او بر اساس دیدگاه بال سیلی، می‌گوید، “بر اساس تجربیاتی که او از RIM بدست آورده است، تمامی اطلاعات دست کاری می‌شوند. یکی از این دلایل حمایت از منافع داخلی با توسعه استراتژی داده های ملی است. شاید یکی از دلایلی که بال سیلی چنین شخصیتی دارد این است که او پنج سال نخستین کار خود را در شرکت RIM بر سر پرونده NTP جنگیده است، شرکتی که برخی آن را غول ثبت اختراعات می‌نامند. این شرکت تمامی اختراعات را به ثبت می‌رساند تا در موارد لزوم برای مقابله با نقض های احتمالی از آن ها استفاده کند. نادیده گرفتن این اتهام که شبکه پیام‌ رسانی بی‌سیم RIM بر حق انحصار موجود تجاوز کرده بود، بحرانی بود که تقریبا این شرکت را مجبور کرد تا همان طور که در حال جمع آوری بود، باقی بماند. در نهایت RIM این پرونده را در سال ۲۰۰۶ به مبلغ ۵.۶۱۲ میلیون دلار حل کرد و گفت: ” او در مبارزه‌ای بوده‌ است که تعداد کمی از ما آن را تجربه کرده ایم، بنابراین برای باقی ماندن باید به برخی خواسته ها تن دهیم. ما در حال از دست دادن گود بازی در کانادا هستیم و نیاز داریم در کنار هم باشیم تا باقی بمانیم.”

بال سیلی از مخالفان خود با نام “نخبگان مصنوعی” یاد می‌کند. از او پرسیدم منظورت از این عبارت چیست و او می‌گوید: “افرادی که تظاهر می‌کنند چیزهایی را می‌دانند که در واقع نمی‌دانند و چیزهایی را در اختیار دارند که نسبت به آن آگاهی ندارند” مانند تجارت تکنولوژی و IP. افرادی که به دو روش حمله می‌کنند: یک، به چیزی که هرگز انجام نداده اند، به این معنی که آن‌ها به طور کلی افرادی نیستند که با ۸۰ میلیارد دلار شرکت‌های فن‌آوری را ساخته باشند. دسته دوم افرادی هستند که هرگز به استدلال های من توجه نمی‌کنند، زیرا آنان فقط صدا هستند و از تجربه های گسترده در جهان خلق شده اند.”

واقعا باید از گوگل ترسید

گمان می‌کنم بال سیلی در حال ایجاد بسترهایی است تا به کمک آن ها بتواند برخی از ساختارهای خارج شده از بازار جهانی را دوباره بسازد و سهم بازار را از نو به دست بیاورد، زیرا بی اعتمادی عمومی موجب بروز نسل فعلی غول‌های فن‌آوری می‌شود. او در حدود شش شرکت کانادایی سرمایه ‌گذاری کرده ‌است، اما اطمینان می‌دهد که نه بازگشت سرمایه از اهداف اوست و نه کارآفرینی. آیا او اهداف سیاسی دارد؟ بال سیلی در پاسخ گفت: ” من بدترین سیاست ‌مدار دنیا خواهم بود – اگر مردم را دوست نداشته باشم، نمی‌توانم این حسم را پنهان کنم.” احزاب بسیاری تلاش کردند تا بال سیلی را از دور خارج کنند.

بال سیلی همچنین اذعان کرد که نمایندگانی از آزمایشگاه‌های سایدواک پیشنهادهای بسیاری برای آوردن او به پروژه داده‌اند اما بال سیلی هربار آن ها را رد کرد. مدیر عامل سایدواک، دان داکتراف، این صحبت بال سیلی را تصدیق کرد. او می‌گوید که استدلال های جیم درباره IP و هر چیزی که به آمریکا فرستاده می‌شود مانند یک ترقه عمل می‌کند. یکی از سرمایه ‌گذاران اسبق بانکی در بانک برادران لیمن (چهارمین بانک سرمایه گذاری بزرگ در ایالات متحده آمریکا) که به مقام معاون شهردار شهر نیویورک هم رسیده بود، گفت که مردم به این نتیجه رسیده‌اند که مدل کسب و کار سایدواک حول اطلاعاتی تجاری است که جمع آوری می‌کنند. اما دان داکتراف گفت: این دروغی بیش نیست. مدل تجاری آن برای “بهبود معنی‌دار زندگی شهری در هر بعد” و “اتصال مردم به جوامع به روش‌های جدید که به آن‌ها سطوح بالاتری از شادی می‌بخشد” طراحی شده ‌است.

اما شخصیت حقوقی بال سیلی به او این اجازه را نمی‌دهد تا به آزمایشگاه های سایدواک اعتماد کند حتی اگر بتواند به وسیله این شرکت هر کاری که ممکن است منافع تجاری اش را بدون توجه به مقررات در جایی تحت الشعاع قرار دهد.

با چالش شهرهای هوشمند، به زودی به مبلغ ۷۵ میلیون دلار، رقابت فدرالی کمک خواهد کرد تا چهار شهر کانادایی نسخه خود از پروژه آزمایشگاه های سایدواک را تکمیل کنند. او بر این باور است که این فرصتی تازه برای حکمرانی اطلاعات است. “و ما در حال نابودی هستیم.”

شهین غمگسار
مترجم هستم. با واژه‌ها سروکار دارم. و گاهی می نویسم.