تاکسی های پرنده بر فراز شهر ها رویا یا واقعیت!

حمل و نقل بین شهری و مسافت های طولانی مدت ها است به آسمان منتقل شده، اما موانع تکنیکی مانع این کار، درون شهر ها بوده است. اما حالا بازی دارد عوض می شود و می توان روی آسمان شهر ها برای حمل و نقل به کمک تاکسی های پرنده حساب کرد.

ترافیک لحظه به لحظه خسته کننده تر می شود. انگار همه ماشین ها با هم در یک پارکینگ طویل و دراز با موتور های روشن پارک شده اند.

رویا یا واقعیت

خودرو های پرنده از دیرباز یکی از رویا های بشر بوده اند، رویایی که تصویر جذاب آن ها را بار ها روی پرده های نقره ای در فیلم هایی مثل عنصر پنجم و بلیدرانر دیده ایم. خودرو هایی که سال هاست قرار است ما را از شر ترافیک دامن گیر شهرهایمان خلاص کنند. با این وجود حقیقت این است که خودرو های پرنده با آن تعریف شاید هیچ وقت واقعاً ساخته نشوند، اما داستان برای تاکسی های پرنده ماجرایی به کلی متفاوت می باشد.

ساخت و توسعه تاکسی های پرنده این روزها به رقابتی جدی میان برخی از مهم ترین غول های فناوری دنیا بدل شده است. از شرکت های مطرح دنیا هوانوردی مثل بل، بوئینگ و ایرباس گرفته تا غول های دنیای تاکسیرانی مثل اوبر و هم چنین استارت آپ هایی که هر روز مثل قارچ در حال رشد کردن هستند، همگی خیلی جدی به توسعه تاکسی های پرنده فکر می کنند. آن قدر جدی که تقریباً این روز ها هیچ نمایشگاه فناوری مهمی را نمی توان یافت که بدون حضور ماکت یکی از این تاکسی های پرنده برگزار شود.

کواد کوپتر زشت

کمی پیش از عید بوئینگ، کوادکوپتر زشت و غول آسایی را در مناسس، ویرجینیا آزمایش کرد، پرنده فلزی غریبی که پرواز آزمایشی آن در نوع خود اولین گام به سوی ساخت تاکسی های پرنده در آینده نزدیک شمرده می شود. پیش نمونه ای که بوئینگ آزمایش کرد، هیچ شباهتی به طرح های هیجان انگیزی که این روزها می بینیم، نداشت با این حال عملیاتی بود. طراحی و ساخت این پرنده برای تیم توسعه دهنده تنها یک سال طول کشید و هدف از آن هم بیش از هر چیزی کسب تجربه پیرامون ساخت کوادکوپتر های مسافربری غول آسا و محدودیت آنهاست.

این هواگرد را در حقیقت تیمی از شرکت علوم پروازی ارورا برای بوئینگ توسعه داده بود، شرکتی که بوئینگ در سال ۲۰۱۷ آن را خریداری کرده بود و این روز ها یکی از شرکای اصلی برنامه ساخت تاکسی پرنده شرکت اوبر، رویای موسوم به پروژه الویت، شمرده می شود، رویایی که اوبر می گوید هدف اولیه از آن برقراری خطوط تاکسیرانی هوایی میان دالاس، تگزاس و لس آنجلس تا سال ۲۰۲۳ است. تاکسی های پرنده ای که از فراز برج های بلند شهر ها مسسافران را سوار کرده و با هزینه تمام شده ای معقول به سرعت به مقاصد خود می رسانند.

از کواد کوپتر تا تیلت روتر

عمده تمرکز امروزی روی طرح تاکسی های پرنده بدون راننده با هدایت خودکار است. تاکسی هایی که بشود با یک درخواست ساده اینترنتی از روی اپلیکیشن موبایل آن ها را در هر جایی از شهر فراخوانی کرد. شرکت های مختلفی طرح های مختلفی برای پاسخ به چنین ایده ای دارند. مثلاً شرکت بل که شریک دیگر اوبر در این برنامه شمرده می شود، به یک تیلت روتر شش موتوره فکر می کند. چیزی که اولین مدل مقیاس کامل آن را هم در نمایشگاه CES 2019 رونمایی کرد. طرحی موسوم به nexus که قرار است بتواند با سرعت ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت پرواز کند.

پرنده ای که مشخصاً بر اساس تجربه بل در ساخت تیلت روتر های نظامی وی ۲۲ و وی ۲۸۰ ساخته شده است. با این حال طرح بل حداقل با شکل فعلی خود، در حقیقت هواگردی قابل هدایت توسط خلبان است که می تواند پنج مسافر را هم درون خود جای دهد. در این سوی اقیانوس، شرکت اروپایی ایرباس هم طرحی کم و بیش مشابه در سر دارد، هرچند طرح ایرباس که این روزها با نام سی تی ایرباس شناخته می شود، در عمل یک کوادکوپتر کوچک و چند منظوره است.

ایرباس کمی بیش از یک سال پیش اولین پیش نمونه از هواگرد الکتریکی عمود پرواز را آزمایش کرد که در آن زمان توانست ۵۳ ثانیه با تکیه بر نیروی موتور های خود در هوا باقی بماند. ۱۲ ماه بعد تیم ایرباس که حالا مشترکاً با شرکت خودروسازی آئودی کار می کنند، با طرحی جدید برگشتند. هواگردی چند تکه که قرار بود ترکیبی از یک کوادکوپتر باری و یک خودروی سواری باشد. ایرباس این طرح را باز هم اصلاح کرد و در ویرایش بعدی با یک کوادکوپتر یکپارچه چهار موتوره جایگزین کرد.

شرکت های کوچک به دنبال تحقق رویاها

گذشته از غول های دنیای فناوری، بازیگران کوچک تری هم در رقابت ساخت تاکسی های پرنده دخیل هستند. طرح هایی مثل هواگرد چینی EHang 184 که اولین بار سه سال پیش در CES رونمایی شد و سازنده اش امیدوار است به زودی اولین نسخه را آماده پرواز کند. شرکت آلمانی ولوکوپتر هم طرح نوظهور دیگری را ارائه کرده که در عمل هلی کوپتری غریب با انبوهی از ملخ های کوچک است، طرحی که نمونه های اولیه آن ساخته شده و قرار است به زودی به عنوان تاکسی هوایی محدود بر فراز دوبی در امارات مورد استفاده قرار گیرد.

استارت آپ آمریکایی جابی اوییشن هم در حال کار روی نوعی تیلت روتر تک نفره با بال هایی بزرگ و موتور های متعدد است. فصل مشترک بیشتر این طرح های کوچکی و عمود پرواز بودن همه آنهاست. با این حال هر کدام فرمول متفاوتی برای پرواز دارند. برخی از موتور های متعدد الکتریکی کوچک استفاده می کنند و پس از پرواز کردن عملاً مثل هواپیما به مسیر خود ادامه می دهند و دیگران رسماً کوادکوپتر هایی بزرگ شمرده می شوند که از نظر هدایت تفاوت خاصی با همین کواد کوپتر های کوچک ندارند.

با این حال مشکل اساسی بسیاری از این طرح ها نگرانی سرمایه گذاران در مورد امنیت و ریسک پذیری آنهاست. این هواگرد های نوظهور، گروهی کاملاً جدید از هواگرد ها شمرده می شوند که رسماً نه در گروه هلی کوپتر ها جای می گیرند و نه هواپیما هستند. به علاوه جدید بودن به معنی فقدان تجربیات کافی و نگرانی بابت ریسک پذیری این بازار برای سرمایه گذاران شمرده می شود.

محدودیت های فنی و قانونی

تاکسی های پرنده احتمالاً اولین تصویر نسبتاً قطعی ما از آینده آسمان شهر ها هستند. با این حال خود ایده تاکسی پرنده اساساً چیزی جدید یا نوظهور نیست. سرویس های ایرتاکسی تا پیش از این هم به مدد هلی کوپتر ها وجود داشتند. در واقع همین حالا در بسیاری از نقاط جهان افراد می توانند با اجاره هلی کوپتر مسیر های زمینی را دور بزنند. با این حال ایراد هلی کوپتر، بزرگی، دست و پا گیر بودن فضای مورد نیاز و سر و صدای آن است. تاکسی های پرنده قرار است این مشکلات را حل کنند. به این ترتیب که ایستگاه های تاکسی کوچک تر شده، دسترسی به آن ها نیز افزایش پیدا کند.

به علاوه خودکار بودن این سیستم هزینه و بهره وری آن را هم افزایش می دهد، با این وجود مشکلات فنی متعدد چه در طراحی سخت افزاری و نرم افزاری چنین طرحی وجود دارد. گذشته از مشکلات فنی معضل بعدی محدودیت های قانونی است. جدید بودن این هواگرد ها و تفاوت ارتفاع پروازی آن ها با هواگرد های متعارف به این معنی است که ارگان های قانون گذاری نیازمند تعریف قوانینی جدید هستند، چیزی شبیه اتفاقی که این روزها برای پرواز پهباد در فضای شهری در حال رخ دادن است. به علاوه مشکلات زیست محیطی احتمالی ناشی از پرواز این پرنده ها در آسمان شهر و نگرانی بابت حوادثی که آن ها می توانند منجر به رخ دادنش باشند نیز وجود دارد.

هدایت خودکار خوب یا بد؟

مشخصاً هیچ کس دوست ندارد روزی شاهد سقوط این هواگرد ها بر سر عابران و خودروهای زمینی با برخورد آن ها با برج های بلند باشند. هدایت خودکار قرار است بخشی از این نگرانی را برطرف کند. همانند اتفاقی که درون خودرو های خودران در حال رخ دادن است. این فناوری ابتدا باید قابلیت اعتماد و ریست پذیری خود را ثابت کند، اثباتی که شاید آن قدر ها هم آسان نباشد.

دوبی می گوید که به زودی اولین تاکسی پرنده خود را عملیاتی خواهد کرد. این تاکسی پرنده توسط شرکت آلمانی ولوکوپتر ساخته شده و می تواند به صورت خودکار یا با خلبان پرواز کند.